คุณแม่บุญเรือน โตงบุญเติม สามารถล่องหนหายตัวได้ปรากฎให้คนอื่นได้ทราบตั้งแต่ พ.ศ. 2470 เดือน 6 ขึ้น 14 ค่ำแล้ว นับเป็นอภินิหาริย์อัศจรรย์ประการหนึ่ง ทั้งนี้ปรากฎตามข้อเขียนของพระคุณท่านเจ้าคุณพระรัชชมงคลมุนี วัดสัมพันธวงศ์ สรุปความได้ว่าเมื่อวันดังกล่าว คุณแม่บุณเรือน ท่านอยู่ที่บ้านพักตำรวจที่โรงพักกลางกับครอบครัว ในคืนวันดังกล่าว คุณแม่ยังไม่หลับจนดึก สามีและบุตรบุญธรรมหลับกรนและกัดฟันกรอดๆ รู้สึกเกิดธรรมสังเวชเบื่อหน่ายต่อสภาพอย่างนั้น ท่านอยากหลีกหนีเสียชั่วคราว จึงตั้งจิตอธิษฐานเข้าไปในศาลาที่วัดสัมพันธวงศ์ ซึงศาลานี้เป็นที่อยู่ของแม่ชีนักปฏิบัติธรรมคุณแม่เองก็เคยอาศัยบำเพ็นธรรมที่ศาลานี้ พอสิ้นอธิษฐาน ก็ปรากฎอยู่ที่ศาลานี้แล้วไม่ทราบว่าเข้าศาลาทางไหน และที่อยู่โรงพักกลางกับศาลาวัดสัมพันธวงศ์ก็ไกลกันพอสมควร
แม่ชีฟักเป็นเพื่อนปฏิบัติธรรมพักอยู่เป็นประจำที่ศาลานี้ ขอให้คุณแม่บุญเรือนอธิษฐานมาเข้าศาลาอีกในวันแรม 1 ค่ำเดือน 6 โดยให้แม่ชีผู้อยู่ศาลาอีก 3 คน ดุแลปิดประตูหน้าต่างลงกลอนให้เรียบร้อย และดูให้เห็นเป็นพยานด้วย
คุณแม่บุญเรือนก็อธิษฐานให้หายวับจากบ้านพักที่โรงพักกลาง เข้าไปปรากฎตัวในศาลาได้เช่นเดียวกับครางก่อน พวกที่คอยอยู่ก็แปลกใจและแน่ใจว่าหายตัวผ่านเข้ามาได้จริงๆ และมองเห็นผลสำเร็จทางสมาธิที่มีแก่ผู้ปฏิบัติด้วยวิริยะอุตสาหะ
ต่อมา คุณแม่บุญเรือน ท่านไค้อธิษฐานหายตัวจากศาลาไปเขาวงพระจันทร์ ท่านได้พบพระผู้วิเศษที่นั่น และได้รับพระธาตุ 1 องค์จากพระองค์นั้น กลับมาพระธาตุยังกำอยู่ในมือ เป็นพยานแก่ตัวท่านเองว่ามิได้ฝันไป
