ห่างหายไปสักพัก ช่วงนี้งานค่อนข้างจะยุ่ง เลยไม่ได้มาเพิ่มบันทึก วันนี้ว่างก็เลยต่อเน็ต
ผมก็มาส่งเธอที่หอหลังจากเรากินข้าวเย็น มีความสุขมากเพราะได้ไปกับคนที่เราปลื้ม ประทับใจ โทรศัพท์ที่หอพักคือสิ่งที่แรกที่ผมนึกถึง สักพักหนึ่งก็โทรไปหาเธอ คุยกันเรื่อยเปื่อย เราคุยกันค่อนข้างนาน ทำไมถึงเลือกโทรหาเธอ ชอบแล้วก็อยากจะคุยกับเธอคนนี้ นั่นคือสิ่งที่ผมตอบเธอไป
ผมไม่เคยมีช่วงเวลาที่พิเศษสุดอย่างนี้มานานแล้วล่ะ ช่วงเวลาที่มีคนข้างๆที่คอยแบ่งปันความสุขด้วยกัน ซึ่งเราก็มีความสุขด้วย ตอนที่ไม่รุ้จักเธอ บางครั้งผมชอบออกไปกินข้าวคนเดียว นั่งร้านอาหารดีๆ บรรยากาศดีๆ แล้วก็ดูบอลไปด้วย แต่ร้านอาหารเหล่านั้นมักจะมี คู่รักมาทานข้าวกันเสมอ ผมแอบเห็นบางคู่จับมือกันแล้ว หยอกล้อซึ่งกันและกัน แล้วก็ทานข้าวกันไป อย่างมีความสุข บ้างต่างก็ป้อนข้าวให้กัน เห็นแล้วอิจฉาที่เราไม่มีอย่างนั้นบ้าง เห็นแล้วก็อยากจะมีอย่างนั้น อยากจะมีคนที่มาอยู่กับเราในตอนนั้น แบ่งปันความรู้สึกดีดีซึ่งกันและกัน แต่ก็ได้แค่ฝัน คิด ไปอย่างนั้นแหละ
ผมเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง ผมคิดว่านักเขียนเขาเขียนได้ดีมาก เคยดูหนังคิงคองป่ะ ตอนล่าสุดนี้แหละ นางเอกแสนสวยผู้ซึ้งทำให้สัตว์ที่ดุร้าย พบเจอความรู้สึกที่คนอย่างเรารู้จักดีสัมผัสมัน มันอาจจะไม่เข้าใจเหมือนที่เราเข้าใจ แต่อย่างน้อยมันก็ได้ลิ้มรส นั่นคือความรัก ความรักที่ไม่อาจจะเป็นไปได้
กำลังเพลินอยู่เลย แต่ก็มีเรื่องกวนใจเข้ามาอีก ถ้าว่างจะมาเล่าให้ฟังอีก
