เหนื่อย...ใจ
ในยามที่เราเหนื่อยล้า อ่อนเรี่ยวแรง ความรู้สึกท้อวิ่งพุ่งเข้ามาในสมองทันท่วงที ไม่รู้ทำไม ? ถึงเป็นอย่างนี้
เมื่อไม่นานมานี้เอง ผมได้ไปสัมผัสบรรยากาศของธรรมชาติที่ต่างจังหวัด จะว่าไปแล้วก็เป็นความบังเอิญอีกนั่นแหละที่ได้ไปพบพรรคพวกเพื่อนฝูงสมัยไหนก็ไม่รู้ ดันมาจ๊ะเอ๋กันได้..ผมเองนะยังไม่ลืมเพื่อนหรอก แต่เพื่อนชักจะลืมๆไปบ้างแล้ว แต่ด้วยความกล้าบ้าบิ่น เดินรี่เข้าไปทักทั้งที่ยังกล้าๆกลัวๆจะผิดคน ไหนๆก็ไหนๆแล้วเดินไปรื้อฟื้นเรื่องราวเก่าๆก็ดีเหมือนกัน...พูดไปพูดมาแนะนำตัวเองเสร็จ เพื่อนเลยร้องอ๋อขึ้นมาทันที
คืนนั้นเลยถามสารทุกข์ว่าชีวิตเดินหน้าไปถึงไหน มีครอบครัวลูกทันใช้หรือยังไปเรื่อยจวนเวลาผ่านไปใกล้จะเที่ยงคืน เพื่อนเลยบอกว่า ...ทุกวันนี้เหนื่อย ... มีปัญหาเข้ามาในชีวิตมากมาย ชีวิตที่อยู่ได้ก็เพราะลูก ผมนั่งฟังไปเรื่อยจนผมบอกกับเพื่อนว่า..."มีใครบ้างที่เกิดมาแล้วไม่เหนื่อย มีใครบ้างที่เกิดมาแล้วสุขสบาย ทุกชีวิตนี้ต้องดิ้นรนอยู่ตลอดเวลา คนรวยก็ต้องคิดถึงธุรกิจของตัวเอง ส่วนคนทำงานก็ต้องหาเงินเพื่อครอบครัว ส่วนคนที่เรียนก็ต้องตั้งใจเรียน จบแล้วจะได้มีงานทำ ...เห้นไหมว่าทุกคนเหนื่อย...แต่เราท้อไม่ได้ อย่าลืมนะว่าภาระที่หนักอึ้งของเราคืออะไร ? เราจะปล่อยให้ครอบครัวเดินไปอย่างเดียวดาย โดยที่ไม่มีเราหรอ ... ขออย่ายอมแพ้ เมื่อไหร่ที่รู้สึกว่าตัวเองไม่ไหว หาเวลาพักผ่อนเสียบ้าง หรือไม่ก็พักสมองแค่ไม่กี่นาที ก็ทำให้เราชุ่มชื่นได้ ... เพื่อนรู้ไหม เราเหนื่อยแค่นี้ เรามีกินแบบนี้ แต่ยังมีคนอีกหลายคนที่ยากลำบาก จะกินก็ยังไม่มี เงินที่หามาได้ก็แค่น้อยนิด แต่ทำไม ?เขาอยู่ได้ แล้วเราละดีกว่าเขามากแค่ไหน ? แล้วทำไมจะอยู่ไม่ได้
เชื่อนะเพื่อน...หากเรายังมีชีวิตที่ก้าวเดินไปข้างหน้า เราก็ต้องเหนื่อยอย่างนี้แหละ จะมากจะน้อยก้แล้วแต่สภาพความต้องการของตัวเอง .. คิดเสียว่าเราทำหน้าที่เป็นแบบอย่างให้กับคนในครอบครัว เป็นแบบอย่างให้ลูก..."
เพื่อนนั่งฟัง แล้วคิดพลางเอื้อนเอ่ยออกมาว่า "เราเข้าใจชีวิตแล้ว"
ผมก็เลยถามไปว่า "แล้วเข้าใจว่าไง"
เพื่อนตอบแบบไม่คิด "เราเหนื่อยได้ แต่ขอให้คนที่เรารักอยู่สุขสบายเท่าที่ก็พอแล้ว"
นี่หรอสิ่งที่เพื่อนบอกว่าเหนื่อยกับชีวิต...สุดท้ายก็ไม่พ้นครอบครัวอยู่ดี...ชีวิตนี้ครอบครัวเปรียบเสมือนกำลังใจ ที่ทำให้เราไม่เหนื่อย ไม่ท้อ และไม่ต้องทุกข์
คำว่าครอบครัวจะดีหรือไม่ดีไม่สำคัญ ขอให้มีความรักให้กันเท่านั้นก็พอ...
ค่ำคืนแห่งการสนทนาก็ถึงคราวจากลา คืนนั้นต่างคนต่างแยกไปนอนพักผ่อน แต่ผมกลับมานั่งคิดคนเดียวว่า "เหนื่อย" แท้ที่จริงแล้วคนเราเหนื่อยมากที่สุดคือครอบครัว รองลงมาคือหน้าที่การงาน ผมคิดผิดหรือเปล่าไม่รู้...แล้วคุณคิดอย่างไร ?กับเรื่องนี้ ....
