.... อย่าลืมบ้านเรานะ .... รัก

 

 

 

 

... พี่ฝากเพลง เสียงขลุ่ยเรียกนาง เพราะอีกไม่นานเมื่อน้องจบม. 6 จากสุพรรณ บ้านเราไป ... น้องคงต้องไปเรียนต่อที่อื่น ....  พี่คงระลึก นึกถึงน้องมาก  

... พี่อยากจะบอกน้องว่า พี่จะไม่รั้งน้องไว้หรอกพี่พร้อมและยินดีเสมอ  ... เพื่อสิ่งที่ดีกว่า เพื่อความฝัน เพื่ออนาคต ของน้อง ... นี่เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น 

... พี่ขอให้น้องตั้งใจเรียน พี่เชื่อมั่น และเชื่อใจเสมอว่าน้องพี่จะฝ่าฝัน ไต่ฝัน มีความสุข กับทุกสิ่งที่เลือกโอกาส มิได้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ... จงเตรียมตัวให้พร้อม

 

 

เสียงขลุ่ยครวญ หวนมากับลม
พี่สะอื้น ฝืนระทมค่ำคืนฝืนข่มใจเหงา
ขลุ่ยครางครวญ พี่หวลคนึง ถึงเจ้า
ฟังเสียงหริ่ง หรีดเร้าพี่ยิ่งเศร้า ไม่วาย

น้อง จากนา หายหน้าจากจร
สู่กรุงเทพมหานคร ตัดรอนมิตอบจดหมาย
ได้ข่าวดี เจ้าคว้าเทพี ชาวไร่
ลืมรักเก่า เราไว้ สิ้นเยื่อใยลืมลง

โอ้ เจ้ากลอยสาวน้อย บ้านนา
จาก ดอกหญ้า ไปเป็นดาราสูงส่ง
พี่พลอยปลื้ม ถึงน้องจะลืม พี่ลง
อย่าเริงหลงน้องเอ๋ย เจ้าจงระวัง

หวิว ไผ่ครางเคล้าลมอ่อนโอน
ต้นตาลเดี่ยว สุดฝืนยืนต้น
ดังคนสูญสิ้นความหวัง
ขลุ่ยบรรเลงเจ้ารับฟังเพลง พี่บ้าง

กลอยเอ๋ยอย่า ลาร้าง
หนุ่มเดิมบาง สุพรรณหลงคอย 

  • เพลงอ่านมีเพี้ยนบ้าง เพราะผมถอดจากใจ เขียนสดๆ  * ภาพ –google

 

… ไม่ว่าน้องจะไปร่ำเรียนที่ไหน ขอให้ระลึกไว้เสมอว่าพี่จะคอยเป็นกำลังใจให้ มิห่างหาย .. แม้เราจะห่างไกลกัน แต่สายสัมพันธ์ยังมีมีวันละลาย จางหายไปตามกาลเวลา ความรู้สึก ความประทับใจ ความทรงจำ ยังตราตรึง เช่นเคย

… พี่หวังแค่ว่า หากน้องไปได้ดี ขอจง อย่าลืมถิ่นนี้ สุพรรณ บ้านเรา ยังรอ อย่าลืมสำเนียง เหน่อพี่ ที่จริงใจ เสมอ… 

 … ยามน้องสุข พี่ดีใจ ยามน้องทุกข์ พี่ทรมานกว่าหลายเท่าไม่ต้องห่วง ไม่ต้องกังวลใดๆ

.. พี่อยู่ทางนี้ จะดูแลพ่อแม่ให้จะเป็นหูเป็นตา จะไปเยี่ยมนา เยือนไร่ ... รีบกลับมาไวๆ นะ

                                  ..... หนุ่มเดิมบาง สุพรรณ  ....