วันนี้กลับมาจากใต้แล้ว
พบเห็นอุปสรรคและปัญหามากมายเรื่องเด็กและเยาวชน และนั่งคิดว่าเราไอ้คนตัวเล็กๆนี่จะทำอะไรได้บ้างมั้ยวะ
เครียด ๆ คิด ๆ
คิดไปคิดมา ก็คิดถึงเพื่อนๆ และอยากถามไถ่ว่าเพื่อนๆ เป็นอย่างไรกันบ้าง ภาคเหนือก็เตรียมตัวจัดค่ายกัน สนุกสนาน ภาคใต้ก็จัดกันไปด้วยภาษายาวี (พี่เป๊าะ น้องท๊อป ว่างั้น)
พี่ศรีศักดิ์เอง ก็ฝากความรักและความห่วงใยมาหาพวกเราทุกคน นะครับ
พี่อ้อย ก็คิดถึงพวกเราทุกคน แกฝากมาบอกว่า สู้ต่อไปนะคะ
มีเรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับพี่อ้อยมาเล่าให้ฟัง
วันนั้น(เสาร์ที่ 21 กค 50) ผมเดินทางตั้งแต่เช้าเพื่อไปถึงสงขลาในตอนเจ็ดโมง ปรากฎว่าไม่ได้หยิบเครื่องมือประชาสัมพันธ์โครงการเยาวชนไทยไม่ทอดทิ้งสังคมไปด้วยเลยแม้แต่น้อย โอ้ไปถึงสนามบินแล้วนึกได้ แต่ก็ยังไม่ได้พูดอะไร
จนไปสัมภาษณ์เสร็จในส่วนของวันเสาร์ ที่จังหวัดสงขลา
คราวนี้วันอาทิตย์เดินทางต่อไปที่สตูล เพื่อไปเจอ พมจ. จ.สตูล และน้องๆ สภาเด็ก-เยาวชน, น้องกลุ่มอิหม่ามน้อย, และ สมัชชาเยาวชน จังหวัด พี่อ้อยก็เริ่มเกริ่นนำว่า ต้าร์เอาเอกสารพีอาร์พันทางมาด้วยมั้ย
โอ้ว ไม่นะ ซวยแล้ว พี่อ้อยไม่น่าจะจำได้นี่นา
ผมก็เลยบอกไปด้วยความมั่นใจ(บางอย่าง)ว่า " ผมไม่ได้เอามาครับพี่ แต่คิดว่าเราเองจากส่วนกลางจะจัดส่งมาให้ พมจ. ช่วยประชาสัมพันธ์โครงการนี้ ในจังหวัด และกับเครือข่ายเด็กและเยาวชน ในจังหวัดโดยเฉพาะที่ พมจ มีอยู่ ในเร็ววันนี้ครับ"
ซึ่ง ดูดี แต่จริงๆแล้วไม่รู้จะทำอย่างไร เลยตอบไปแบบนั้น
(ต่อหน้า หลายๆ ท่าน)
และเมื่อเดินจากหน้า ศาลากลาง เข้าไปสำนักงาน พมจ. สิ่งที่ตกใจ ระคนปลาบปลื้มปิติยินดี เป็นที่ยิ่งก็คือ
โปสเตอร์ เยาวชน1000ทาง ที่เขียนระบุไว้ว่า เป็นสำนักงานจ.ยะลา ติดหราอยู่ที่นั่น หน้าสำนักงาน พมจ.สตูล โอ้ว พี่อ้อยถึงกับผงกตกใจ หันมายิ้มอย่างชื่นชม และบอกว่าพวกเรานี่ทำงานกันเยี่ยมจริงๆ พี่ยังคิดไม่ถึงเลยนะเนี่ย พึ่งเปิดตัวโครงการเมื่อวันศุกร์ วันอาทิตย์จะมาติดถึง สนง พมจ. ซะแล้ว ทำงานเร็วกันจริงๆ
ผมจึงได้แต่ตอบไปว่า เพราะพี่ๆ ทำงานกันเร็วละครับ เลยได้เห็นอย่างนี้ (ในใจผมงี้ ลิงโลดสุดๆ ตื่นเต้นมากๆ)
วันนี้ผมเลยใช้ชื่อหัวข้อว่า
กลับมาคิด ... วันนี้พี่ๆ เพื่อนๆ คงกำลังเดินหน้าอย่างสนุกสนาน
อย่าลืมพี่ๆ ข้าราชการนะครับ เพราะพี่เค้ายังมีน้องๆมากมายในสายนั้นที่เชื่อมกันอยู่ อย่าแบ่งเขาแบ่งเราเหมือนใครเขา นะครับ
ถ้าพี่ๆ เพื่อนๆ กำลังคิดอะไรกันอยู่ ขอเชิญชวนแลกเปลี่ยนความคิดนั้นหรือลองทำกันดูนะครับ
เผื่อว่าจะใช้บลอกนี่เป็นตัวเล่าเรื่องให้พวกเราได้ฟังกันบ้าง
ด้วยรัก และห่วงใย
