เมื่อฉันเรียนจบชั้นประถมศึกษาตอนต้น ฉันไม่ได้เรียนต่อในระดับประถมศึกษาตอนปลาย ฉันจึงเข้าสู่เส้นทาง นักบิณ โดยการกราบลาพ่อแม่ เข้าสู่ร่มกาสาวพัตร์ ในพระพุทธศาสนา เป็นสามเณร ได้ศึกษาพระธรรมวินัย หลักธรรมคำสอนในพระพุทธศาสนา ณ วัดที่บ้านเกิดนั่นเอง หลวงพ่ออุปัชฌาย์ กำหนดให้ท่องบทสวดมนต์ที่พระภิกษุสามเณรจะต้องเรียนรู้และสวดให้ได้ การอ่านและการท่องหนังสือให้จดจำได้เร็วได้นานนั้นมีหลักการหลายวิธี
ชีวิตของผู้อยู่ในวัด ตื่นนอนประมาณตี 4 ทำกิจส่วนตัวแล้วไปอุโบสถเพื่อทำวัตรเช้า จากนั้นมาปรนนิบัตรหลวงพ่อ เตรียมบาตรของหลวงพ่อและหลวงพี่ และของตัวเอง ไปรอกันอยู่ที่ประตูวัด เมื่อพร้อมแล้วหลวงพ่อหลวงพี่จะเดินนำหน้าเรียงลำดับความอาวุโสทางพรรษามากมาหาน้อย สามเณรก็จะเรียงลำดับตามการบวชก่อนหลัง เดินเข้าหมู่บ้าน ชาวบ้านก็จะเอาข้าวและอาหารใส่บาตร หรือภาษาที่นิยมพูดกันว่า "โปรดสัตว์" กว่าจะรอบหมู่บ้านระยะทางประมาณ 3 กิโลเมตร เมื่อกลับมาถึงวัดแล้วก็รับบาตรหลวงพ่อ/หลวงพี่และของตัวเองไปวางตั้ง ณ บนศาลาหอฉัน เพื่อให้ศรัทธาญาตฺโยมที่มาวัดได้นำข้าวสุกตักบาตร
เมื่อได้เวลาฉัน ก็จะนั่งตามลำดับเช่นกัน ก่อนฉันก็สวดมนต์ให้พรจึงฉันได้ ฉันเสร็จก็ทำความสะอาดบาตร หอฉัน จากนั้นจะเข้าเรียนหนังสือ บทสวดต่างๆ จนถึงเวลฉันเพลอีกครั้ง
บ่ายก็จะเรียนหนังสือไปจนถึงเวลาประมาณ 15 นาฬิกา จึงลงมือปัดกวาดบริเวณวัด จนค่ำเวลาประมาณ 17.00 น. ก็จะเข้าอุโบสถเพื่อทำวัตรเย็น เสร็จแล้วหลวงพ่อจะให้ พระ สามเณรท่องบทสวดมนต์ให้ท่านฟัง จนถึงเวลาประมาณ 3 ทุ่ม จึงจะแยกย้ายไปพักนอนเรียกว่าจำวัด เป็นอยู่อย่างนี้
นี่แหละชีวิตนักบิณ ก็คือ การบิณฑบาตร นั่นเอง
