ตนแต่ละตน ต้องพึ่งตนก่อนนะ

ตนนั้นหนาพึ่งตนได้ในทุกสิ่ง
อย่ามัวนิ่งคอยใครในทุกหน
ตนพึ่งตนผลดีมีแก่ตน
ไม่ทุกข์ทนผลยากลำบากมี

ตนช่วยตนไว้ก่อนอย่าผ่อนพัก
ตนเป็นหลักช่วยสร้างหนทางหนี
ให้พ้นทุกข์ที่รุมเร้าที่เฝ้ามี
ให้ตนมีความสุขสิ้นทุกข์ตน

ถ้าเกิดตนพึ่งตนตนไม่ได้
แล้วจะให้ใครกันนั้นพึ่งผล
พึ่งตนก่อนดีกว่าพึ่งพาคน
อื่นมาดลช่วยทุกข์มีนี้แก่ตน

ตนพึ่งตนนั้นดีเป็นที่สุด
ตนอย่าหยุดพึ่งตนไว้ในทุกหน
ตนพึ่งตนไม่ได้ให้ทุกข์ทน
ตนพึ่งตนตนได้สบายตน