อนุทิน #96212

จะกล่าวถึงเพื่อนทำงาน เพื่อนเอ๋ยเพื่อนทุกข์อย่าให้ถึงครึ่งเราทุกข์ ถ้าเพื่อนสุขให้สมหวังและยิ่งใหญ่ ถ้าเพื่อนหวังให้สมหวังทุกครั้งไป ถ้าร้องไห้โศกเศร้าขอเราแทน นี้เป็นบทกลอนหนึ่งที่ผมไปเจอหนังสืออ่านเล่นในท้องทุ่งนา อ่านแล้วหลายหน้า มาเจอหน้าที่เลยสะดุดใจ เก็บไว้ในความทรงจำตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปีที่ 3 และวันนี้จึงได้หยิบยกเอามาใช้ เพื่อนไม่ว่าจะอยู่ที่ใหน ความประทับใจต่าง ๆ ก็ยังมีอยู่ ที่กล่าวมาทั้งหมดมีเหตุผลอยู่ว่า เพื่อนผมได้ย้ายไปอยู่สุรินทร์ได้ทำโทรศัพท์หายหลายรอบ เปลี่ยนเบอร์โทรหายแล้วหลายคน ทำให้จำใครไม่ได้ (อือ) 5555+ ผมจึงได้ลองสืบค้นประวัติสรุปว่ายังอยู่เดิมจึงได้โทรไปคุยด้วย เฮ ฮา ปาตี้ กันหลังได้สนทนา สอบถามทุกข์ทุกข์พอสมควรจึงได้ลากัน สุขใจที่ได้เพื่อนแบบนี้ และยังหวังว่าเพื่อนเก่า ๆ ยังรักกันเช่นเดิม
เขียน:

ความเห็น (0)