อนุทิน 29336 - กิฟท์ ท่าตะโก

จับปากกาเขียนกลอนตอนบ่ายๆ

ตอบจดหมายสำนวนหวานอาจารย์นิ่ม

อันหวานอื่นหมื่นใดเคยได้ชิม

รสหวานนิ่มหวานนานเกินหวานใด

............................................

ยินมนต์เพลงฉบับสุดท้ายจดหมายรัก

คิดถึงนักวันพี่ยาร่วมปราศัย

แว่วเสียงเพลงหดหู่ชู้ทางใจ

แสนพิไลรำพรรณในวันเยี่ยน

...................................................

เมื่องไมซอร์วันนี้ฟ้าสีหมอง

หน้าพี่น้องหม่นไหม้เหมื่อนไร้เพื่อน

หวังหยาดหยดอัมฤทธิ์สกิดเตือน

อย่าลืมเพื่อนลืมน้องชาย เมืองปลายฟ้า

................................................

Pelican วันนี้ไม่มีนิ่ม

หน้าเปื้อนยิ้มใสใสไม่เห็นหน้า

คงจะลืม Bogardi แล้วพี่ยา

ไม่เห็นหน้าเห็นหนวดแสนปวดใจ

------------------

แล้ววันที่ฟ้าสีฟ้าก้อมาถึง

ใจมันซึ้งมันซ้านสะท้านไหว

เมื่อได้รับ ส.ค.ส. จากแดนไกล

คือคำพรจากพี่ชายเมืองทมิฬ

...........................................

ประหนึ่งหยาดน้ำค้างกระจ่างใส

หยดที่ก้นบึ่งใจให้ถวิน

ดังหมูดาวสุขสกาวไร้ราคิน

มิตรภาพยังไม่สิ้นในวันนี้

.............................................

เพราะสายฝันพันกันขอบฟ้าไกล

เลือดลูกไทยไม่เคยเศร้าหม่นหมองสี

แม้ฟ้ากว้างทางไกลไร้รวี

ต่างธานีก้อเหมือนอยู่ มาตุภูมิ

 

........................................

 

 

PS. ประสงค์จะให้บทกวี ฉายภาพแช่มชื่นของ

มิตรภาพในอดีต ให้สว่างใสในดวงตา

ประหนึ่งว่า มันยังกลุ่นอยู่ในใจ

 

จากน้องพี่......

กิฟท์ ท่าตะโก

เขียน 19 Dec 2008 @ 13:33 () แก้ไข 19 Dec 2008 @ 13:39, ()


ความเห็น (0)