อนุทิน #131110

เราอยู่กับธรรมชาติที่สวยงามมาตั้งแต่เด็ก   เนื่องจากความคุ้นเคยเราไม่เห็นคุณค่า  ป่าชายเลนที่ร่มรื่น  แม่น้ำบางปะกงที่ใสเย็น

วิถีชีวิตแบบชนบทที่ทุกคนในหมู่บ้านรู้จักกันหมด   ต่างช่วยเหลือเกื้อกูลกันด้วยดี  การลงแขกเกี่ยวข้าว  ในน้ำมีปลาในนามีข้าว  ทุกคนมีวิถีชีวิตของเกษตรกร   ไม่มีเงินเราก็อยู่ได้  ปลูกข้าวเอง   ปลาผัก  หาได้ตามแหล่งธรรมชาติ  กุ้งก้ามกามรึ  ปูทะเลรึ  หาได้  จากลำน้ำบางปะกง  น้ำจากแม่น้ำเราตักมาใช้ทั้งอุปโภคและบรโภคได้เพียงแต่แกว่งสารส้มให้น้ำใสเราก็นำมาใช้ได้  แต่ปัจจุบันวิถีชีวิตเปลียนไป  วิถีชีวิตด้านเกษตรที่มีมาแต่ดั้งเดิมเปลี่ยนไปเป็นวิถีชีวิตแบบอุตสาหกรรม  เริ่มมีคนแปลกหน้าใหม่เข้ามา  พร้อมทั้งต่างชาติก็เข้ามาด้วยมีทั้งที่ถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย  ทรัพยากรธรรมชาติเริ่มเสียเช่นน้ำเน่า  เนื่องจากภาคอุตสาหกรรม  ภาคเกษตรกรรมและที่อยู่อาศัยตามหมู่บ้านจัดสรรต่างๆขาดการบำบัดน้ำก่อนปล่อยสู่ลำคลอง  และในที่สุดก็ปล่อยลงสู่แม่น้ำบางปะกงตามลำดับ  ปากแม่น้ำบางปะกงเป็นแหล่งกำเหนิดกุ้งหอยปูปลา  เมื่อเกิดผลจากมลภาวะเช่นนี้   สัตว์น้ำที่เป็นแหล่งอาหารของมนุษย์เริ่มน้อยลงไป

ข้าพเจ้าเสียดายวิถีชีวิตรูปแบบเดิมเป็นยิ่งนัก  แต่ใครล่ะจะสามารถย้อนอดีตกลับมาได้

เขียน:

ความเห็น (0)