อนุทิน #123276

"...ชีวิตเหมือนเสียงดนตรี...มีเพราะ...มีไม่เพราะ...มีถูกจังหวะ...ไม่ถูกจังหวะ

แต่ก็จงเรียนรู้และน้อมรับที่จะอยู่กับมัน

ไม่ผิดไม่มีถูก...ถ้าตนเองมีความสุขเล็กๆ...แต่ต้องไม่รบกวนความสุขของผู้อื่นเลย..."


เป็นคำสอนที่ไม่ได้สอนของยายของทิมดาบ...

ตอนเล่นเปียโนทั้งยามรุ่งเช้าและก่อนนนอน...



ตาและยายอายุเกือบเจ็ดสิบปีแล้ว...มาอยู่ที่บ้านทิมดาบได้สัปดาห์กว่าๆ แล้ว

มีหลานสาวตัวเล็กๆ อายุสามขวบมาด้วย...บ้านจึงครื้นเครงและไม่เงียบเหงา

แม่ของทิมดาบ...ขอให้ตามาอยู่ด้วย เพื่อได้พาไปหาหมอและพักรักษาตัวจากการปวดต้นคอ

ผมว่า...ทิมดาบได้เรียนรู้และได้ความรักจากการอยู่ร่วมกันระหว่างตาและยาย

การได้รับใช้และปรนนิบัติเล็กๆ น้อยๆ

ชีวิตของทิมดาบเหมือนเสียงดนตรี...

ตอนแรกผมรู้ห่วงว่า...โตขึ้นเขาอยากเป็นครูสอนเปียโน...สอนเด็กเล็กๆ...

ตอนนี้เลิกกังวลแล้ว...เพราะเสียงดนตรีก็เหมือนชีวิต...เหมือนยายที่พูดไว้

ทิมดาบจะสุขหรือทุกข์...มีกินหรือไม่มีกิน...ไม่สำคัญ

เท่ากับทิมดาบได้เดินบนเส้นทางเรียนรู้และเดินตามเสียงหัวใจของตนเอง....





เขียน:

ความเห็น (2)

อิสระ คือ แนวทาง

ชื่บชอบครอบครัวอบอุ่นค่ะ

สามสิ่งที่ผู้ใหญ่ทุกคนน่าจะปลูกฝังและให้เป็นสมบัติติดตัวเด็ก...ซึ่งต้องเป็นผู้ใหญ่ต่อไปคือ

ดนตรี กีฬา ศิลปะ  :)