อนุทิน #117010

ตอนที่ 17

             กลับถึงท่าชลธารบ้านดอนเดด        ไม่มีเหตุสงสัยให้ไต่ถาม

ต่างทยอยลงเรือเหมือนเมื่อยาม                   เราข้ามน้ำข้ามท่าตอนขามา   

              ขอให้บ้านดอนเดดเขตชนบท         รวมทั้งรถห้าแถวหรือแถวห้า

อีกข้าวกล้าพลิ้วใบในทุ่งนา                          อยู่คอยคนแปลกหน้าที่มาเยือน   

              ถึงฉันชอบทุ่งนาที่ปรากฏ               แต่โปรแกรมที่กำหนดไม่มีเลื่อน

ขืนอ้อยอิ่งนั่งแช่จะแชเชือน                         ฉันและเพื่อนยากอยู่ต่อจำขอลา   

              ขากลับเรือแล่นสวนทวนน้ำไหล     คิดถึงใครคนหนึ่งซึ่งโหยหา

ก็คนที่ผูกพันด้วยกันมา                                กิติยาคนงามแม่ทรามเชย   

              ปล่อยใจตามชลาลัยไปตลอด         เมื่อเรือจอดเทียบท่าอ้าอกเอ๋ย

ตื่นภวังค์ขยี้ตาไม่น่าเลย                               คนที่เอ่ยโหยหานั่งหน้าบาน   

              ถึงท่าเรือเพียงดีไม่รีรอ                   ต่างเดินปร๋อเข้าหาร้านอาหาร

มีเนื้อปลาเป็นหลักตักใส่จาน                         ของพื้นบ้านอยู่ในหม้อรอพวกเรา 

  

              รั้นอิ่มหนำสำราญไขลานต่อ          ไม่มีใครหน้างอหรือหงอยเหงา

เพราะอิ่มใจท้องกางไม่บางเบา                      ถ้าหน้าเฉาไม่รับแขกก็แปลกดี    

              เนื่องจากค่อนข้างสายบ่ายมากแล้ว  รถพาแน่วไม่แวะเวียนเปลี่ยนวิถี

ผ่านเขตขัณฑ์มรรคาพนาลี                            ก็ถึงที่ถึงสถานต้องการไป   

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (1)

สวยงามจริงๆนะคะ .... บ้าน...แม่น้ำ ...