อนุทิน #116001

        
นิราศจำปาสัก

                                                           นิราศร้างห่างไกลไปจากบ้าน

ถึงแรมร้างห่างเหินไม่เนิ่นนาน                 แต่ดวงมานโหยหาสุดอาลัย

        ทุกเช้าค่ำพำนักเคยพักผ่อน            ทั้งลูกเล็กเด็กอ่อนได้อาศัย

ยามจากไกลใครเล่าเฝ้าป้องภัย               เพราะคนงามทรามวัยไปด้วยกัน

        จำใจฝากฝนฟ้าให้อารักษ์               ช่วยฟูมฟักคอยเฝ้าเหย้าเรือนฉัน

ครั้นฝากฝังเสร็จสรรพฉับพลัน                 สองเรานั้นหันหลังลาด้วยอาวรณ์

         จากสนามบินภูเก็ตระเห็จเหาะ         บินลัดเลาะเกาะแก่งแหล่งสิงขร

มีม่านเมฆคลี่ขวางเป็นบางตอน                แต่เครื่องร่อนบินโบยผ่านโดยดี

         เมื่อเหลียวซ้ายแลขวาแลหน้าหลัง   บางคนนั่งคอพับหลับตาปี๋

บางคู่นั่งสนทนาพาที                              แต่บางคู่จู๋จี๋กันพองาม

         ผู้โดยสารทั้งผองเกือบสองร้อย       บ้างเป็นกลุ่มย่อมย่อยเพียงสองสาม

แต่กลุ่มเรามีชีวิตที่ติดตาม                       สี่สิบแปดรายนามทั้งหญิงชาย

        สมาชิกส่วนใหญ่วัยเกษียณ             ผมโกร๋นเกรียนมีให้เห็นเป็นกระสาย

อดตาหลับขับตานอนก่อนจะตาย             ต่างเดินสายท่องเที่ยวไม่เหี่ยวใจ

        นั่งสอดส่องมองไปอันไกลโพ้น        เมฆขาวโพลนใยยองดูผ่องใส

แต่เมฆาลอยเลื่อนเคลื่อนคล้อยไป           ไม่มีใครโกยกอบมาครอบครอง



        เปรียบเสมือนวิถีของชีวิต                 ที่ถูกใครลิขิตให้ลอยล่อง

ต่างเกิดแก่แปรผันตามครรลอง                 เจ็บแล้วต้องตายจากพลัดพรากไป

         บินมาได้พักหนึ่งถึงดอนเมือง           ก็ลงจอดเปลี่ยนเครื่องเป็นลำใหม่

ต้องนั่งหาวยาวนานบานตะไท                  แสนอ่อนใจหัวเสียเพลียจังเอย  

        แอร์เอเซียทำเอาเราหมดท่า            กลับคำซื้อเวลาหน้าตาเฉย

ไหนว่าบินตรงลงอุบลเลย                         แต่ดันกลับมาจอดเกยที่ดอนเมือง

       เล่นแปรปากหลากคำทำอึกอัก          เหมือนไม้หลักปักขี้ควายไม่ได้เรื่อง 

เฉกเด็กเล่นขายของมองน่าเคือง              ใยยักเยื้องกลับลำมาทำความ 

.........รอตอนต่อไป


เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)

นิราศจำปาสัก....ไพเราะ....มากนะคะ

ขอบคุณท่าน  ที่ให้กำลังใจหมอเปิ้ล

โห...งานหมอมากมาย  รักษาสุขภาพด้วยนะคะ