ภูมิปัญญาไทย

ภูมิปัญญาไทย หัตถกรรม
งอบใบจาก       
งอบใบจากงอบความหมายตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานหมายถึง เครื่องสวมหัวสำหรับกันแดดและฝน สานด้วยตอกไม้ไผ่ กรุด้านในใบลานรูปคล้ายกระจาดคว่ำ มีรังสำหรับสวมงอบใบจากเป็นศิลปหัตถกรรมพื้นบ้านที่สืบทอดมากว่าร้อยปี นิยมทำกันตาม ชนบทแทบทุกหมู่บ้านจุดมุ่งหมายเดิม คนในท้องถิ่นจะทำไว้ใช้กันแดด กันฝน ใช้ในครอบครัว โดยเฉพาะชาวนาชาวสวน ต่อมาได้กลายเป็นอาชีพของบางหมู่บ้านเป็นงานหัตถกรรมของสมาชิกในบ้านที่ว่างงาน เพื่อนำออกจำหน่ายให้แก่คนท้องถิ่นในจังหวัดตราด และนักท่องเที่ยวปัจจุบันหมู่บ้านที่ได้รับการส่งเสริมการทำงอบเป็นอาชีพพื้นบ้าน คือหมู่บ้านน้ำเชี่ยว ตำบลน้ำเชี่ยว ภำเภอแหลมงอบ จังหวัดตราด ทำได้หลายรูปแบบตามชื่อเช่น ทรงปลาดาว ทรงเห็ด ทรงนเรศวร ทรงกะทะ ฯลฯวัสดุที่ใช้1. ใบจากขนาดใบพองามไม่แก่หรืออ่อนเกินไป2. เชือก ขนาดพอเหมาะที่ใช้สำหรับทำขอบ3. เข็ม ขนาดพอสมควร4. ตอกไม้ไผ่เหลาเป็นเส้นเล็ก ๆ ทำเป็นขอบหมวก5. ด้าย ขนาดพอเหมาะกับเข็มวิธีการทำงอบใบจากใช้ใบจากประมาณ 25-30 ใบมาเรียงซ้อนกัน เย็บตรงกลาง แล้วหันให้เป็นวงกลมใช้เชือกมัดไว้ตรงกลางเย็บเป็นวงกลม โดยมีเชือกตรงกลาง เป็นศูนย์กลาง เมื่อเย็บจนครบตามที่ต้องการแล้วก็ตัดเป็นรูปทรงที่ต้องการ และเข้าขอบ เพื่อให้งอบแข็งแรง โดยใช้ไม้ไผ่เส้นเล็ก ๆหลายเส้นมาประกบที่ขอบหมวกทั้งด้าน นอกและด้านในและใช้เชือกเย็บมัดให้แน่นนำหมวกที่ทำเสร็จแล้วไปตากแดดให้แห้ง นำมาทาด้วยน้ำมันยางน้ำมันสน หรือแซลแลตตามความต้องการ เวลาจะใช้นำเอารัง (ภาษาชาวบ้านเรียกว่า เสวียน)ซึ่งสานเป็นรูปทรงกลมยาวขนาดศีรษะ ใส่ด้านใน ใช้ไม้ไผ่เหลาให้เรียบร้อยขัดกับตัวงอบกันหลุดการประยุกต์ใช้ปัจจุบันจังหวัดตราดเป็นเมืองท่องเที่ยวที่สำคัญของประเทศไทยจึงมีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวกันเป็นจำนวนมาก ผู้สวมหมวกใบจากจึงพัฒนารูปแบบทรงหลาย ๆรูปทรง มีทั้งขนาดเล็ก กลาง ใหญ่ ตามความต้องการของตลาด และได้นำมาประยุกต์ใช้คุมกันแดด ของนักท่องเที่ยว ใช้ประกอบการแสดง ใช้ตกแต่งบ้านและสถานที่ต่าง ๆให้เป็นของที่ระลึกสำหรับเพื่อนฝูง