ชีวิตของคนในโลกต้องพึ่งพาปัจจัยสี่  อาหาร ที่อยู่อาศัย  เครื่องนุ่งห่ม และยารักษาโรค  อันนี้เป็นธรรมดา  ของการเดินอยู่บนถนนแห่งชีวิต  แต่ชีวิตของคนเรา  ประกอบด้วยกาย เนื้อ และจิตใจ  ยามที่จิตใจว้าวุ่นขุ่นหมองนี่ซิ  เราจะพึ่งอะไร  บางคนคนพึ่งภูเขา บางคนพึ่งทะเล บางคนพึ่งต้นไม้  แล้วแต่จินตนาการของคนแต่ละหมู่เหล่า   เมื่อพระพุทธเจ้าอุบัติขึ้นในโลก  พระพุทธองค์ได้ตรัสสอนสาวกทั้งหลาย  "ตนนั่นแหละเป็นที่พึ่งแห่งตน" พุทธพจน์ข้อนี้ถ้าพิจารณาให้ดีลึกซึ้งมาก  ในแง่ความเข้าใจของฉัน  ต้องอาศัยกายและใจของตนเองเป็นที่พึ่ง  อาศัยกายและใจเป็นราวเกาะแห่งสติ  เรียกว่ามหาสติปัฏฐานที่เป็นที่พึ่งอันประเสริฐ ตามความคิดของฉัน  วันนี้ฉันอยากจะฟังความคิดเห็นเกี่ยวกับที่พึ่งของชุมชนธรรมะ  มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน เชิญครับ