กว่าจะสวมหมวกขาว

เคยมีละครเรื่อง "กว่าจะสวมหมวกขาว" เล่าเรื่องราวความยากของการเรียนพยาบาล ตอนนั้นดูแล้วก็ไม่รู้สึกว่ายากอย่างไร แต่เมื่อตัวเองต้องมาเรียนพยาบาลจึงรู้ว่ายากแสนยากกว่าจะเรียนรู้ทฤษฎี กว่าจะผ่านการฝึกแต่ละแผนก เมื่อเป็นพยาบาลจะต้องดูแลผู้ป่วยและอยู่กับผู้ป่วยตลอดเวลา แทบหารอยยิ้มไม่ได้ แต่เราต้องดูแลและสร้างรอยยิ้มกับคนเหล่านี้ให้ได้ ยิ่งยากแสนยาก แต่อะไรก็ยังไม่ยากเข็นเท่ากับการที่ต้องเป็น "ครูพยาบาลวิชาชีพ" ที่ต้องปลุกปล้ำสาวน้อยทั้งหลายให้เป็นคนที่มีความรู้ในการดูแลผู้ป่วย มีจิตใจที่พร้อมจะเสียสละ และอดทนในการดูแลผู้ป่วยทั้งกายใจ แถมยังต้องดูแลไปถึงครอบครัวและชุมชนของผู้ป่วยให้ได้ นี่แหละคือเรื่องเล่าที่อยากจะให้ครูพยาบาลร่วมกันเล่าให้ทุกๆคนได้ฟัง เพราะคนเราแค่สั่งกายใจตนเองยังยากเย็นนักที่จะทำสิ่งดีๆตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็น คิดดี พูดดี ทำดี ยากทั้งสิ้น นี่ต้องช่วยให้คนอื่นเป็นคนที่คิดดี พูดดี ทำดี คงยากกว่าหลายเท่า แต่ความรักในวิชาชีพพยาบาล และความรักในตัวศิษย์ถึงยากเย็นอย่างไร พวกเราก็ตั้งใจและมีความพยายามอย่างจริงใจในการทำอาชีพ "ครูพยาบาล" เสมอมา