บังทันโซยอนดัน หรือที่เรียกกันว่า BTS ศิลปินจากประเทศเกาหลีใต้ โดยเพลงของบังทันจะมีเนื้อหาที่สะท้อนสังคมแฝงอยู่ในเพลง 

เพลง no เป็นเพลงที่มีเนื้อหาสะท้อนถึงอำนาจของระบบการศึกษาและผู้ใหญ่ในสังคมอย่าง ตรงไปตรงมา อำนาจที่ทำให้วัยรุ่นต้องก้มหน้ายอมรับอย่างไม่มีทางเลือก ระบบการศึกษาไม่ได้ เป็นแค่คำสั้นๆ ธรรมดาแต่มันกลับกลายเป็นป้ายห้อยติดตัวแต่ละบุคคลเพื่อให้สังคมตีมูลค่า ราคาและคุณค่าในตัวของบุคคลนั้น การศึกษากลายเป็นสิ่งที่ใช้วัดว่าใครอยู่เหนือกว่าใคร ทุกคนในสังคมต่างถูกหลอมให้มีความคิดที่ว่า ยิ่งเรียนสูงเท่าไหร่ มูลค่าในตัวเราจะยิ่งเพิ่มมากขึ้น เท่านั้น คุณค่าถูกตัดสินให้ ‘อยู่’ หรือ ‘ตาย’ ในสังคม มาจากการศึกษาและฐานะทางอาชีพ การศึกษากลายเป็นเป้าหมายสำคัญจนลืม ‘ความเป็นตัวตน’ ของตัวเอง เด็กกลายเป็น หุ่นยนต์ที่ถูกอำนาจเหล่านี้บังคับให้ปฏิบัติทางอ้อมโดยไม่มีทางเลือก ผู้ปกครองที่มักอยากให้ลูกหลานของตัวเองเข้ามหาลัยดีๆ จะได้มีหน้ามีตา แต่ใช้ความคาดหวังนั้นไปสร้างความกดดันเด็ก เรียนเหมือนเครื่องจักร แข่งขันที่ 1 กันอย่างบ้าระห่ำ แบ่งชนชั้นกันโดยแค่คะแนนสอบ หรืออันดับมหาวิทยาลัย โดยในเพลงจะกล่าวถึง Top 3 มหาวิทยาลัยในเกาหลีไว้อย่างชัดเจนด้วย คือ คำว่า 'SKY' ที่ประกอบไปด้วย Seoul National University (มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล), Korea University (มหาวิทยาลัยโคเรีย) และ Yonsei University (มหาวิทยาลัยยอนเซ) 

โดยในเนื้อเพลงแปลเป็นไทยว่า 

        ใครกันนะคือคนที่ทำให้เราต้องกลายเป็นเครื่องจักรการศึกษา?

        พวกเขาแบ่งแยกเราว่าจะเป็นที่หนึ่งหรือเป็นไอ้ขี้แพ้

        พวกผู้ใหญ่ได้สร้างกรอบนี้ขึ้นมาและเราติดอยู่กับมัน

        มันไม่มีทางเลือกแต่ก็ต้องยอมรับมัน

        จากเนื้อเพลงจะเห็นได้ว่าสังคมและจารีตปฏิบัติกลายมาเป็นแรงกดทับเหล่าเยาวชน ผู้ใหญ่เป็นผู้ยัดเยียดและตัดสินกันเอง โดยใช้ความคาดหวังกลายเป็นแรงกดดันให้กับตัวเด็กเอง  ท้ายที่สุดแล้วนั้นแต่ละบุคคลก็ไม่ต่างอะไรเลยจากหุ่นยนต์

นอกจากเพลงนี้แล้วยังมีเพลงอื่นอีก เช่น

    เพลง spring day เป็นเพลงที่ระลึกถึงเหตุการณ์ เรือเซวอล โศกนาฏกรรมที่ไม่อาจลืมเลือน

    เพลง silver spoon สะท้อนให้เห็นถึงการที่สังคมตั้งใจยัดเยียดแนวคิดแบ่งชนชั้นกัน