“การใช้ชีวิต” เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า
"การเดินทางของกรรม"
ภายใต้ความคิดที่ว่า "ทุกชีวิตเกิดจากกรรม
มีลมหายใจตามกรรม และดำเนินชีวิตไปตามกรรม"
ความจริงข้อหนึ่ง ที่พุทธองค์ได้ค้นพบ
และมอบแนวทางให้กับสรรพสัตว์บนโลกใบนี้
นั่นคือ "ทุกชีวิตล้วนมีเกิด แก่ เจ็บ ตาย"
เป็นเรื่องธรรมดา
ตลอดชีวิตที่ผ่านมานั้น
ได้พบกับสัจธรรมเหล่านี้ทั้งกับตนเอง
คนใกล้ชิด และผู้คนรอบข้างที่เราได้รู้จักอยู่เป็นนิจ
ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า มันจริงแท้เพียงใด
เพราะยังไม่เห็นมีใครหลีกพ้นได้สักคน
ตั้งแต่เริ่มมีลมหายใจก็มีคำถามในหัวอยู่ตลอดเวลาว่า
"เกิดมาทำไม ใช้ชีวิตไปเพื่ออะไร"
จนวันหนึ่งที่ได้เรียนรู้พระพุทธศาสนาและลงมือปฏิบัติ
เพื่อหาคำตอบอย่างจริงจัง ก็ได้พบกับคำตอบในใจตัวเอง
ว่าเห็นพ้อง คล้อยตามกับที่พระพุทธองค์ได้ทรงโปรดชี้แนะไว้
นั่นคือ "พระนิพพาน" (สภาวะว่างเปล่าที่ไม่เกิดไม่ดับอีกต่อไป)"
คงไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า
"การมีลมหายใจบนโลกใบนี้นั้นเหนื่อยเพียงใด"
บ้าง...มีความสุขสบาย
เพราะเกิดมาพร้อมเงินทองทรัพย์สินมหาศาล
บ้าง...มีความทุกข์ทั้งกายใจแสนสาหัส
เพราะเกิดมาก็ไม่มีจะกินแล้ว
บ้าง...ก็สุขๆ ดิบๆ บางวันสุข บางวันทุกข์
แล้วแต่ว่า...แต่ละวันจะเจอกับเรื่องอะไร
แต่ท้ายสุดแล้วนั้น ต่อให้เกิดและเติบโต
ไปได้ในเส้นทางที่ดีเพียงใด
ก็ต้องไปบรรจบกับความเจ็บป่วย สังขารโรยรา
แม้จะต่อสู้กับมันด้วยวิธีการต่างๆ ก็ตาม
และในที่สุด...ทุกคนก็ย่อมต้องจากโลกนี้ไป
เมื่อเป็นเช่นนี้ จึงเป็นเหตุที่ทำไมพระพุทธองค์จึงพร่ำสอน
และถ่ายทอดความรู้ที่ท่านได้ค้นพบ
นั่นก็เพื่อเป็นทางเลือกให้กับทุกคนที่คิดว่า
ไม่อยากจะเกิดมาอยู่ในความทุกข์สุขอีกไม่รู้กี่ครั้ง
