ภาพนี้  ตั้งแต่ เมื่อไร ไม่รู้…น่าจะเป็น สมัย  ตั้งแต่ ยัง  สาวๆอยู่…สาเหตุที่ไม่รู้มีหลายประการวันนี้วันแรกที่ มานั่งหน้า คอม  และทดลอง รื้อฟื้น ความทรงจำ  ว่าเข้าออกอย่างไร อักษร อยู่ตรงไหนบ้าง….จิ้มได้อย่างไร บ้าง  ต้องหัวเราะ เยาะ..ความแก่ และความเลือนลาง ของความทรงจำ…

ตรั้งนั้น นานมาแล้ว….ความอยากรู้อยากเห็น โลก นอกกระลา ใบนี้..ทำให้เราสองคน..เขา คนนี้..เพิ่งละร่าง ทิ้งจิตจากร่างกาย ที่ยึดไว้ ตอนแต่ก่อนเก่า…เขา...ไปซ้ะก่อน เรา  นี้…..แล้ว

คนที่ยังอยู่ ปีนี้..เริ่ม มองเห็น  วัน ที่จะพบจุดจบ นั้น ใกล้เข้ามาทุกทีๆ…

แม้ ว่า จะ  เรียนรู้กันมา ตั้งแต่..จำความได้ ว่า เกิดแก่ เจ็บ ตาย นั้นเป็นธรรมดา..แต่ก็ยังอด ใจ เสทือนไม่ได้…กับผู้ ที่จากไป…ได้แต่ระลึกถึง กรรมที่เคยก่อต่อกันและกัน นั้นไว้…..

คงจบกันแค่นั้น…วันนั้น….ใช้ตำว่า   ขอ อโหสิกรรม..ขออภัย เป็น ทาน…ให้กับ ผู้ จากไป..และผู้ที่ยังอยู่ อย่าได้ มีเวร แก่กันและกันเลย….จงเป็นสุข ๆในคติภพ ที่พาน..พบ  เนอะ

วันนี้ คง จบลงแค่นี้ก่อน ..สวัสดี..