คนเราเกิดมาเป็นมนุษย์ถือว่าเป็นผู้ที่ประเสริฐ เราเกิดมาเพื่อให้ เพื่อเสียสละ จุดมุ่งหมายปลายทางของเราคือพระนิพพาน
เราต้องมีความเห็นถูกต้อง เข้าใจถูกต้อง การประพฤติการปฏิบัติของเราถึงจะถูกต้อง
เราต้องมีความสุขในการเสียสละในปัจจุบัน...
คนเราต้องอยู่กับปัจจุบัน...ปัจจุบันเราต้องมีความสุข ถึงจะเรียกว่าเป็น "ปัจจุบันธรรม"
เราเรียน เราศึกษา เราพัฒนาตามหลักวิทยาศาสตร์ เรามีความรู้ มีปัญญา เราต้องนำปัญญาเหล่านั้นมาเสียสละ
เราเสียสละเราถึงจะมีความสุข เรามีเสียสละเราถึงจะมีปัญญา ถ้าไม่อย่างนั้น เราเรียนมาก รู้มาก เราก็เอารัดเอาเปรียบคนที่มีความรู้มีการศึกษาด้อยกว่าเรา
ดังนั้น วิทยาศาสตร์ตามแนววิถีพุทธ จึงเป็นวิทยาศาสตร์แห่งปัญญา อันเป็นปัญญาที่เกิดจากการเสียสละ ความสุขจากการเสียสละนั้นแลจึงจะเป็นความสุขที่เที่ยงแท้อันจะนำเราเข้าถึงความสุขทั้งกายและจิตใจ
การเสียสละไม่ใช่สิ่งอื่นไกล อย่างเช่นเด็ก ๆ ตื่นขึ้นมาจากที่นอน เราก็ต้องเสียสละในการที่จะเก็บที่หลับที่นอน กวาดห้อง ถูห้อง ล้างห้องน้ำ เสียสละเวลานอน โดยการตื่นเร็วขึ้นสักสิบห้านาที เราก็จะสามารถพัฒนาพื้นฐานของชีวิตได้อีกมากมาย
การพัฒนา เราต้องพัฒนาที่พื้นฐานของชีวิต คือ ความขยัน อดทน เสียสละ รับผิดชอบ เริ่มต้นง่าย ๆ จากการรับผิดชอบในความดี รับผิดชอบในหน้าที่ของตนเอง
มนุษย์ที่ได้ชื่อว่าเป็นสัตว์ประเสริฐ... เราจะประเสริฐได้ก็เพราะการพัฒนาตนเอง
จิตใจเป็นนามธรรม ไม่มีตัวไม่มีตน การฝึกจิตใจเราต้องเริ่มต้นจากการฝึกที่กาย
นำกายมาทำความดี นำกายมาเสียสละ รับผิดชอบ ขยัน อดทน
ฝึกพูดดี ๆ พูดเพราะ ๆ พูดสุภาพ เมื่อกายดี วาจาดี จิตใจของเราก็ย่อมดี
การที่คนเรามีจิตใจดี ก็เปรียบเสมือนภาชนะที่ดี ใส สะอาด ที่จะคัดกรองแต่สิ่งที่ดี ๆ เข้าสู่จิตใจ
เมื่อเรามีวัตถุดิบที่ดี เรามีกระบวนการผลิตที่ดี ผลลัพธ์หรือจุดหมายปลายทางของเรานั้นก็ย่อมดี การพัฒนาชีวิตของเราจึงมีทั้งประสิทธิภาพ
(Efficiency) ประสิทธิผล (Effectiveness) อันนำไปสู่ผลิตภาพหรือผลิตผล (Productivity) ที่ยอดเยี่ยม
การที่เราทำทุกอย่างอย่างเต็มที่ เต็มร้อย ด้วยความเสียสละ ไม่หวังสิ่งใดตอบแทน เราจะไม่มีคำว่า "ขาดทุน" เพราะเราต้ดเรื่องต้นทุนความคาดหวังของชีวิต
อุปสงค์ของชีวิตตามหลักพุทธเศรษฐศาสตร์คืออะไร...?
อุปสงค์ของชีวิตคือความต้องการให้ทุก ๆ คน ทุก ๆ สรรพมีความสุข...
อุปทานของชีวิตตามหลักพุทธเศรษฐศาสตร์คืออะไร...?
อุปทานของชีวิตคือการให้การเสียสละอย่างไม่หวังสิ่งใดตอบแทน
ดังนั้นวิทยาศาสตร์อันเป็นศาสตร์แห่งเหตุและผล เมื่อเหตุดี ผลก็ย่อมดี เราทำเหตุทำปัจจัยให้ถึงพร้อม ผลที่ออกมาย่อมน้อมนำให้เกิดประโยชน์สุขแก่มหาชน
การกระทำ ที่ว่าดี ดีแน่แท้
การกระทำ ที่ว่าแน่ คือการให้
การกระทำ เป็นจุดเริ่ม ในจิตใจ
การกระทำ เป็นเหตุให้ พบสุขจริง
สุขที่แท้ คือการให้ การเสียสละ
เป็นตรรกกะ เศรษฐกิจ พอเพียงมั่น
พุทธศาสตร์ เศรษฐกิจแท้ สุขทั่วกัน
นำสุขสันต์ ทั้งกายใจ พ้นภัยเอย...
