ธารน้ำใจต้านภัยหนาวบ้านโป่งไฮ
สุภัชชา.แกมนาค
เงียบวังเวงเพลงปลายดอยจากเวิ้งฟ้า นึกถึงบทกลอนที่ตัวเองเคยเขียนไว้จนมีคนนำไปแต่งทำนองและร้องอย่างไพเราะมีความหมาย ฟ้าช่างกว้างนัก ภายใต้ฟ้าเดียวกัน บางที โอกาส ความเป็นอยู่ แตกต่างกันลิบลับ เมื่อก้าวเท้าสู่ โรงเรียน บ้านโป่งไฮ อำเภอ แม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย ผ่านเส้นทางธรรมชาติ แห่งขุนเขา ป่าไม้ อากาศที่เย็นสบาย เต็มไปด้วยใจที่อิ่มอุ่นมีความสุข เสื้อกันหนาวมือสองสองร้อยตัวที่ได้รับความเมตตาจากผู้อำนวยการห้องเรียนพระอาจารย์ดร.พระมหาสมพงษ์ใส่ถุงอยู่หลังรถ พร้อมหนังสือหลายลังวางรวมกันไป เพื่อนำไปให้พระโกษา พระที่เปี่ยมไปด้วยพลังศรัทธาในพระพุทธศาสนา ยอมอุทิศตนมาอยู่ที่ห่างไกล ความเจริญ เพื่อสอนเด็กชาวดอยที่ด้อยโอกาส และเผยแพร่พุทธศาสนา อบรมให้เด็กๆเป็นคนดี แม้เส้นทางบางเส้นขุรขระ ยากลำบาก ขึ้นดอยสูงไปเรื่อยๆตามเส้นทางที่ทอดยาวของภูเขา ไม่มีใครเหน็ดเหนื่อย ไม่มีใครบ่น มีแต่รอยยิ้มที่เปื้อนหน้าเต็มไปด้วยความสุขแม้กระทั่งคนขับเองก็ตามที่ต้องรับบทหนักในการขับรถตลอดเส้นทางเพราะเมื่อนึกถึงจุดหมายปลายทางแล้วจะมีกำลังใจเข้ามาเติม
เต็มเสมอ เสียงธรรมชาติ เสียงใบไม้ ริมทาง อากาศที่เย็นสบายดูงดงามสบายตายามพบเห็นในความรู้สึกยิ่งนึกถึงใบหน้าเด็กๆที่ไร้เดียงสารออยู่ ยิ่งอยากไป
เจอจนต้องเขียนออกมาจากความรู้สึกของหัวใจ
ดู ดู ดู ใบหน้าเด็ก เหมือนธารใสไหลเย็นฉ่ำ
ดู ดู ดู มวลวิหกเต้นระบำฟากฟ้าเหิร
ดู ดู ดู พวกเราต่างคนมาไกลเหลือเกิน
พบอุปสรรคที่เผชิญท้าทายนัก
เพื่อขอพบจุดหมายทางข้างหน้า
ที่ทายท้าท้าทายได้ประจักษ์
รอยยิ้มเด็กใสซื่อสวยงามนัก
บ้านโป่งไฮ งดงามด้วยความรัก มิตรไมตรี
รอยยิ้มเด็กๆเวลาได้เสื้อ เวลาอาย เวลาดีใจ เวลาตอบคำถาม เวลาที่กระต่ายให้รางวัล เวลาที่ได้จับมือ โอบกอด กัน หลายคนบอกว่าเด็กดอยอาจจะไม่สะอาด เท่าที่เรารู้และเข้าใจกัน แต่สำหรับกระต่ายแล้ว เด็กสะอาดและงดงามใ
นความรู้สึก เด็กๆที่นี่ขาดโอกาสเพราะอยู่ห่างไกลความเจริญ ขาดอุปกรณ์หลายอย่างด้านการศึกษา อุปกรณ์กีฬา ที่เรียนคือเพิงเล็กๆไม่เพียงพอสำหรับเด็กๆคือที่ๆกระต่ายไปแจกเสื้อกันหนาวและหนังสือ พระโกษาทำหลายโครงการไม่ว่า โครงการ สืบทอดอนุรักษ์ป่าต้นน้ำเด็ก60คนอยู่ในโครงการ และโครงการบวชเณรภาคฤดูร้อน โครงการแสดงตนเป็นพุทธมามกะ และสอนศีลธรรมในโรงเรียน ประมาณรวมแล้วเด็ก 187 คน เด็กๆไม่มีโต๊ะนั่งเขียนหนังสือ เรียนได้เท่าที่เรียนสอนได้เท่าที่สอนกับรอยยิ้มและความสุขจากหัวใจ
ของพระกับเด็กๆคะ
เขียนไว้และไปมานานแล้วแต่สุขใจทุกครั้งที่นึกถึงเพราะคือความทรงจำที่งดงามคะ
