วันที่เหนื่อยล้าของฉัน

LiLa
อยากจะย้อนวันเวลาไปนับหนึ่ง...แด่ที่ซึ่งยังเป็นเด็กตัวเล็กนั้น...ทำอะไรถูก - ผิด แค่เตือนกัน...ไม่ผูกพันไปตลอดให้อ่อนใจ

ด่หัวใจอันไร้แสงแห่งศรัทธา

 

รอเวลาดับสิ้นไปในความฝัน

 

แด่หัวใจอันไร้ทิศลิขิตวัน

 

รอเวลาแห่งความฝันพลันจากไป...

 

เมื่อสัจจะวาจาไร้คุณค่า

 

รอเวลาแห่งเมตตาถ้ามีให้

 

เมื่อสิ้นแล้วไม่เหลือเลยเคยห่วงใย

 

รอเวลาเพื่อจากไปในสักวัน...

 

อมีไหมให้หัวใจอันไร้ค่า

 

ที่แห้งแล้งเกินไปกว่าจะคิดฝัน

 

มีวันคืนเพียงพ้นผ่านเนิ่นนานวัน

 

ไม่มีฝันเพื่อแบ่งปันกันต่อไป...

 

ะหลับตารอเวลาให้เพียงเช้า

 

เผื่อความเศร้าบรรเทาหายมลายไหว

 

เผื่อแสงแดดจะส่องทางตรงกลางใจ

 

เผื่อศรัทธาและอาลัยจะกลับคืน...

 

จะอุทธรณ์อาวรณ์ใดในตอนนี้

 

คงไม่มีประโยชน์ใดให้อาจฝืน

 

อภัยได้เพียงลมแผ่วแล้วกลับคืน

 

พอเช้าตื่นก็เป็นทุกข์ยากสุขใจ...

 

เป็นความหวังลมแล้งแห่งชีวิต

 

เป็นความหวังอันน้อยนิดเพียงคิดไว้

 

ว่าจะรักจะผูกพันกันต่อไป

 คืนกลับสู่เป็นคู่ใจในเร็ววัน...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เสรีภาพแห่งรัก

คำสำคัญ (Tags)#ความงาม#ความรัก#สุนทรียภาพ#บทกลอน-ร้อยกรอง

หมายเลขบันทึก: 66628, เขียน: 12 Dec 2006 @ 11:05 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 16:41 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 2, อ่าน: คลิก


ความเห็น (2)

อ่านแล้วคิดถึงเพลง "อยู่อย่างเหงา ๆ " ของ บอย Peacemaker เลยล่ะค่ะ
LiLa
เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีค่ะ น้อง Parisara Narongrakde ดีใจจังที่แวะมาที่บล็อก
  • เพลง "อยู่อย่างเหงา ๆ " ของ บอย Peacemaker เป็นเพลงหนึ่งซึ่งพี่ชอบมาก ๆ ค่ะ ...เห็นว่า คนแต่งเพลงดูเข้าใจความเป็นไปของคนสองคนที่คบกันดี ^_^