ร้อยคำกลอนสอนลูกรัก(เรื่อง ทำไมถึงต้องปล่อยวาง)

กุลมาตา
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

หากจมจ่อมคิดเครียดเบียดเบียนบิด

ยิ่งทุกข์ยิ่งวนคิดจิตฟุ้งซ่าน

การปล่อยวางคือไม่คิดจิตเบิกบาน

ดูอารมณ์พ้นผ่านกาลเวลา

อนิจจังทุกข์สุขล้วนปรวนแปรเปลี่ยน

เลอะนั้นเลี่ยนเอียนกว่าเยอะเปรอะคอห่าน

ราดน้ำทั่วให้สะอาดปราศจากมาร

อย่าจมนานทุกข์ได้กลายสุขจริง

ค่อยลดละเยอะให้น้อยค่อยไม่ขุ่น

เลอะคือวุ่นฟุ้งเท็จเหตุไม่นิ่ง

ลดเลอะเยอะทำได้ใครติติง

อย่าประวิงฝึกไปได้ตามนึก

นี่คือการปล่อยวางทางของแม่

เครียดทุกข์แพ้หากหมั่นขยันฝึก

สงบเย็นร่มในใจตรองตรึก

ธรรมะนั้นล้ำลึกฝึกปัญญา

๑๓ ธันวาคม ๒๕๖๑

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Mother and Son



ความเห็น (0)