อ้างอิงจาก บทละครเรื่องรามเกียรติ์(ฉบับสยามรัฐ) สมุดไทยเล่มที่ ๗๕ ในครั้งที่ทศกัณฐ์ทำศึกกับพระรามจนสายคันศรของตนถูกศรพรหมมาศของพระรามยิงขาดนั้น ทศกัณฐ์รำพึงรำพันกับตัวเอง ดังนี้
๏ ครั้นถ้วนคำรบจบมนต์
ลูบลงทั่วตนยักษา
แผลนั้นก็หายดั่งจินดา
ด้วยอานุภาพอันเกรียงไกร
จึ่งคิดว่าสายธนูทรง
คันนี้มั่นคงไม่หวาดไหว
กูทำสงครามล้วนมีชัย
แต่ชันษาได้พันปี
จนอายุษม์ถึงสามโกฏิปลาย
สิ่งใดไม่ระคายศรศรี
เมื่อสายศิลป์มาขาดเสียดั่งนี้
มิรู้ที่จะต่อฤทธา
ทั้งกำลังพลังก็หิวโหย
อิดโรยบอบช้ำลงหนักหนา
อันหมู่ทหารที่ยกมา
ก็ตายกลาดดาษดาเปลืองไป
จำเป็นตัวกูจะเลิกทัพ
พรุ่งนี้จะกลับออกมาใหม่
คิดแล้วก็เลิกพลไกร
คืนเข้าพิชัยธานี ฯ
จากการรำพึงรำพันของทศกัณฐ์ในครั้งนี้ แสดงให้เห็นว่า ในครั้งที่เกิดศึกกับพระรามนี้ ทศกัณฐ์ก็มีอายุราว “สามโกฏิปลาย” เข้าไปแล้ว ซึ่งศรของทศกัณฐ์ที่ถูกยิงสายขาดไปนี้ ทศกัณฐ์ใช้มาตั้งแต่ตัวเองอายุได้พันปี จึงคะเนได้ว่า ตอนอายุพันปีนี้ คือช่วงแรกที่ทศกัณฐ์เริ่มแผ่ขยายอำนาจตัวเอง กระทั่งยึดครองได้ทั่วหล้าแล้ว ทศกัณฐ์ก็มัวแต่เสวยสุขอยู่กับความประมาท ละเลยกิจการดูแลรักษาของวิเศษทั้งหลายที่ช่วยให้ตนได้เป็นใหญ่ ทำให้ของวิเศษทั้งหลายถูกปล่อยทิ้งไว้ตามกรุเก็บของตามยถากรรมจนฝุ่นจับ จึงเสื่อมฤทธานุภาพลงตามกาลเวลากลายเป็นโบราณวัตถุไปในที่สุด(จนต้องเอามานั่งทำพิธีปลุกทีละชิ้นๆเพื่อใช้ในสงครามกับพระราม)
สรุปคร่าวๆ ทศกัณฐ์แผ่ขยายอิทธิพลการปกครองมาได้นานขนาดไหนก็ลองคิดกันดูละกัน
๑โกฏิ เท่ากับ ๑๐ล้าน ทศกัณฐ์มีอายุ ราว๓โกฏิปลาย ก็เท่ากับ ๓๐ล้านปีปลายๆ การที่บรรดาของวิเศษที่ทศกัณฐ์และเหล่าญาติมิตรเคยใช้เมื่อครั้งแผ่ขยายอำนาจไปทั่วหล้าเสื่อมแค่ฤทธิ์นี่ก็นับว่าเป็นโชคดีมากๆแล้ว
ยกตัวอย่างเช่น หอกโมกขศักดิ์ที่หลังจากถูกนำไปใช้ขยายเขตอิทธิพลให้กับทศกัณฐ์แล้ว ก็คงถูกทิ้งไว้ในกรุนานมาก(น่าจะสักหลักล้านปีขึ้น) แต่กลับมีแค่สนิมกินจนต้องเอาไปทำพิธีลับใหม่และยังนำกลับมาใช้ได้อยู่อีก ก็นับว่าบุุญโขแล้วสำหรับศัสตราวุธดึกดำบรรพ์ชิ้นนี้
