ภาพ ที่เห็น..นั้นเป็น ..เพียงภาพ ไหว ๆ..ภาพ จึงเกิดขึ้น เป็น ความบังเอิญ...
เรียก มันว่า เป็น ภาพ..ab.stract..ก็แล้วกัน...
อยากย้อนอดีต ให้เป็น ภาพ..จริง..ให้สัมผัส ด้วย จินตนาการแต่ ก็คงจะไม่ได้ เพราะคงเป็นภาพที่เลือนลางดังที่เห็น...เบื้องต้น..นั้น...เรื่องนี้ เกิดเมื่อ ปี ค.ศ.1972..นาน..พอดู..ถ้าคิดถึงเวลา ผ่านไป...แล้ว....ถ้าไม่นับตามกฏสากล ละก็ อาจจะเป็น เพียง..ข้ามคืน..ก็ว่าได้..เหมือน ฝัน...เพราะ บางที กำหนดเวลาไม่ได้...วูบเดียวกับ..ฝัน ..ที่จำได้เป็นเพียงภาพ ที่เลือนลางและสับสน...
ระหว่าง..เดือนเมษายน..หิมะ..เหลือแต่ ทารก น้ำแข็ง ดูสกปรก ๆ..กองอยู่ให้เห็น..เป็น หย่อม..."ถาม ฝรั่งว่า นั่นอะไร.." เขา ตอบว่าหิมะ...เฮ้อ ! คงใช่เนอะ...ไม่เห็นจะดูดี เหมือน ในหนัง เลย..(นึก ไป ตอน นั้น..)..อุตส่าห์..บินข้ามน้ำข้ามทะเลมา...(ฝรั่ง คงเดาความคิดออก..เลย บอกว่า...มันเลยเวลามาแล้ว..เดือนนี้ ..ความอบอุ่น จะเริ่ม มา...เขาเล่า...หิมะคงจะไม่ตกแล้ว...
ในวันหนึ่ง.ขณะ.ที่กำลังนั่งเรียน ภาษา ..ของเจ้าของประเทศ....เขาอยู่นั้น ..
หิมะ..ก็โปรยปราย ลงมา ให้เห็น มันเหมือน ปุยฝ้าย ที่โรยหล่นมา จาก ชั้นฟ้า....ตื่นเต้น กันไป ทั้งชั้นเรียน...ครู สอนภาษาใจดีเห็น..คนเมืองร้อน หัวดำ..ตื่นเต้น หิมะ ที่กำลัง โปรยปรายลงมา...จึงบอก เรา ๆ ให้ออกไปสัมผัส ความเย็นและละอองน้ำแข็ง ที่ไม่เห็น จะเย็นเยือก สัก เท่าไร..อาจจะลืม ว่ามีน้ำแข็งอยู่ในมือ..และอุณหภูมิต่ำ กว่าศูนย์...เป็นแน่
ความตื่นเต้น ค่อย ..ๆ.!หายไป..พร้อมกับมือ ที่เริ่มแดง..และเย็นจนเกือบเหมือน หิมะ ที่อยู่ในมือ.....
(บันทึกนี้..เขียน ในขณะที่..มีอุณหภูมิ..อยู่ที่..37.องศาเซนติเกรด..เหมือน เมืองร้อน..ที่เคยจากมา...ในเดือน สิงหา..ปีนี้.. ค.ศ. 2018)...
โลกร้อนขึ้น เป็นลำดับ..ทุกอย่างเปลี่ยน และ เปลี่ยน ....จบเรียงความ..ชีวิต..ในแกลลอลี่ ชีวิต วันนี้
เรียงความ…นี้…ต้องการ คะแนน..ตรวจสอบ!!!!!????….คุณ ครู..เจ้าคะ….อ่านแล้ว จะ..ให้คะแนน..สักเท่าไร ดี!!!!????…..คะแนนเต็มสิบ!!!???คะแนน เต็มร้อย…!?????ไม่มีคะแนนให้….มีแต่..ผ่าน หรือไม่ผ่าน…ด้วยคะแนนเสียง..จาก คณะ กรรมการผู้ตรวจ..สอบ…!!!????…
มากราบและให้คะแนนคุณยายครับ..9/10 ครับ หายไป1คะแนน เพราะรอขนมกับผัดไทยครับ.. อิ อิ…ชยพร แอคะรัจน์
คุณ ครู ติด สิน บน..คุณ ยาย…555555…
การ เรียงความ ในชั้นเรียน..มีการให้คะแนน..และ..ให้ออกมาอ่านหน้าชั้น..แวะ..มาบอกว่า..ไม่เคยมีโอกาศ..( อิอิ)….แต่เมื่อ ..มีโอกาศ..ไปเป็น นักเรียน (นอก)..กับเขาบ้าง..(ดันเกิดมา..ในตระกูล ชาวบ้านเลยต้องกระเสือกกระสน หา กะตังค์ ใส่กระเป๋า..ไปเรียนนอก กะเขา บ้าง..555)..มีโอกาศ ผ่านฉลุย เต็มเสียง คณะกรรมการ ทั้ง ยี่สิบ คน…ที่ผ่านเข้ามาดูผลงาน สอบ ชิ้นเอก….เพื่อจบความเป็น Master..(อิอิ)…กรรมการนั้น ประกอบด้วย Prof.และ นักศึกษา….และจากบัดนั้น..เลย ได้ มีโอกาศ..เป็นครู..สอนฝรั่ง….555..ตอนนั้น (ยกตน ว่าเก่งไม่หยอก..)..ฝรั่งให้กะตังค์ น้อย ก็ไม่ว่า..ไม่มีอะไรทั้งนั้นอย่างที่เขามีกัน..(ที่เรียกว่า ประกัน สังคม..)…
ครูมะเดื่อ….ครูภาษาไทยมาให้คะแนนแล้วจ้ะ
9.5 เต็ม 10 ละกัน
ไม่ได้ติดสินบนนะแต่…อยากเห็นหิมะ (ตัวเป็น ๆ บ้างจัง ) 5555
เดี๋ยวนี้ หิมะ ไม่ค่อยจะมี..น้ำแข็งขั้วโลกละลาย..ทำให้เขา สามารถ..ปลูกผัก ส่งออก ได้แล้ว.คนที่อยู่ขั้วโลกน่ะ.55555…อีกหน่อยคนอาหรับที่รวยน้ำมัน แต่ จะไม่มีน้ำจืดกิน อิอิ..ภูเขา น้ำแข็งที่เขาลากเอาไปทำน้ำจืดกิน ก็ จะหมดไป…เออนะ ..โลกมันเปลี่ยนแปลง..ไปแล้ว จริง ๆนะ..คนแก่ แบบยายธี..ก็ได้เห็นละ..คุณมะเดื่อเจ้าคะ..เมื่อตอนไปเที่ยวทะเลปีที่แล้ว เห็นกุ้งตัวใหญ่ มีตัวเดียว ที่คนจับมาได้ มีคนรุมซื้อเป็นสิบ..กับกุ้งทะเล ตัวเดียว น่า เศร้า นะเจ้าคะ…คุณครู..