เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ฉันได้ประกวดนางงม ในงานเปิดโลกทะเลใต้ ฉันไม่ทราบมาก่อนว่าฉันต้องไปประกวด ฉันพึ่งทาบเมื่อคืนวันที่ 17 พฤษภาคม ทำให้ฉันไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย ตอนแรกฉันคิดว่าฉันปฏิเสธ เพราะฉันไม่พร้อม แต่หลายๆครั้งที่ฉันปฏิเสธพี่เลี้ยง ทำให้ครั้งนี้ฉันไม่กล้าที่จะปฏิเสธ เพราะเขาอยากให้ฉันไปหาประสบการณ์ ฉันเลยตัดสินใจไป เมื่อถึงวันที่ฉันต้องไปประกวด เมื่อไปถึงงาน ฉันก็ได้ไปลงทะเบียน ลำดับที่17 ฉันมองหันไปรอบๆข้างฉัน มีแต่คนสวยๆทั้งนั้น สวยดั่งนางฟ้า เพราะนางงามที่มาประกวดในวันนี้เคยได้ตำแหน่งมาแล้วทุกคน ฉันคิดว่าฉันคงสู้เขาไม่ได้หรอก แต่ฉันก็ไม่ยอมแพ้ ถึงฉันไม่สวยฉันก็ตั้งใจทำให้มันออกมาดีที่สุด และฉันได้หยิบหมายเลข ได้หมายเลข 14 สิ่งที่ฉันกังวล ก็คือการใส่รองเท้าส้นสูง 5-7 นิ้ว ซึ่งฉันไม่ถนัดเพราะไม่ได้ฝึกเดิน เมื่อถึงคิวฉัน ฉันตื่นเต้น ใจสั่น มือสั่นไปหมด ฉันหลับตาแล้วนึกใจใจฉันต้องทำให้ได้ เมื่อฉันเดินฉันต้องเดินช้าๆ ยิ้มตลอดเวลา และยืนบนเวที่ นานมาก เป็น ชั่วโมง ฉันรู้สึกเมื่อมาก เจ็บเท้า ปวดหลังด้วย แหุบยิ้มไม่ได้อีก ปวดกรามไปหมด แต่ต้องอดทน เป้นนางงามต้องยิ้มสวยไว้ก่อน ฉันรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก นี่แหละคือประสบการณ์ที่หาซื้อไม่ได้ ขอบคุณผู้ใหญ่ที่คอยสนับสนุนฉันมาโดยตลอดค่ะ
