คำยืมภาษาชวา

ภาษาชวาหรือภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาตระกูลคำติดต่อ ตระกูลเดียวกับภาษามลายู ภาษาชวาที่ไทยยืมมาใช้ส่วนมากเป็นภาษาเขียน ซึ่งรับมาจากวรรณคดีเรื่องดาหลังและอิเหนาเป็นส่วนใหญ่ ถ้อยคำภาษาเหล่านี้ใช้สื่อสารในวรรณคดีและในบทร้อยกรองต่างๆ มากกว่านำมาใช้ในการสื่อสารในชีวิตประจำวัน

ตัวอย่างคำยืมภาษาชวา


ปะหนัน - ดอกลำเจียก


การะบุหนิง - ดอกแก้ว


หนากาสรี - ดอกชบา


สาระวารี - ดอกการะเกด


ยังกาหรา - ดอกมะตาด


มิรันตี - ดอกดาวเรือง


อังสนา - ดอกประดู่


วิรังรอง - ดอกพลับพลึง


ปานิเยน - ดอกกระดังงาจีน


บุหงาปะหงัน - ดอกพุทธชาติ


บุตรีตระสม - ดอกนางแย้ม


ตลึง - ดอกอัญชัน


นวาระ - ดอกกุหลาบ


ตาราไต - ดอกบัว


กาลัด - ดอกสายหยุด


มังหงัน - ดอกมะพร้าว


มะลารอกัน - ดอกมะลิซ้อน


บุษบามินตรา - ดอกพุทธรักษา

ย่าหมู่ - ผลฝรั่ง


จินดาหนา - ต้นจันทน์


กาหยู - มะม่วงหิมพานต์


ตันหยง - ดอกพิกุล


มินตรา - ดอกกระถิน


หุหนิงหงัน - ดอกบานไม่รู้โรย


สะการะตาหรา - ดอกกรรณิการ์


สาระสะมา - ดอกชมพู่

ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องราวดีๆ ...เกี่ยวกับภาษาไทย



ความเห็น (0)