อุดมการณ์การเป็นครูของข้าพเจ้า

อุดมการณ์ในการเป็นครูของข้าพเจ้า

           คำว่าครูโดยส่วนตัวของข้าพเจ้าแล้วจะให้น้ำหนักกับคนอื่นที่มองมาที่ตัวเรา ว่าเราเหมาะที่เขาจะให้คำว่าครูกับเราหรือไม่ โดยที่จะไม่อธิบายว่าเราเป็นครู
 แต่วันนี้หลายคนเรียกข้าพเจ้าว่าครู แต่ก็ไม่ทราบว่าที่เรียกว่าครูเพราะเรียกตามกันมาหรือเพราะว่าตัวข้าพเจ้านั้นเป็นครูจริงๆ เพราะคำว่าครูในความรู้สึกเดิมทีของ
ข้าพเจ้านั้น ก่อนที่จะมาเป็นครูหรือก่อนที่จะมาเรียนวิชาชีพครูนั้นข้าพเจ้าคิดว่าครูคือตำแหน่ง หรือครูคือเครื่องแบบเท่านั้น แต่พอข้าพเจ้าเข้าสู่การเป็นครูตั้งแต่ 
วันที่ 8พฤศจิกายน 2556 จนถึงวันนี้แม้ข้าพเจ้าเป็นเพียงแค่ลูกจ้างชั่วคราว แต่ลูกศิษย์และสังคมยังให้เกียรติเรียกข้าพเจ้าว่าครู  จึงทำให้ข้าพเจ้าหวนคิดถึงคำว่าครู
ว่าจริงๆแล้วคำว่าครูในความรู้สึกของข้าพเจ้า ณ วันนี้คืออะไร คือเครื่องแบบคือตำแหน่งพนักงานของรัฐที่มีค่าตอบแทนเป็นเงินเดือน หรือเป็นครูที่หัวใจ
          ทุกครั้งที่อยู่แวดล้อมลูกศิษย์ความรู้สึกที่เกิดขึ้นคือความปรารถนาอยากให้เขาได้ดี อยากให้เขาประสบความสำเร็จโดยไม่เคยตั้งคำถามว่าเราอยากได้อะไรกับเขา 
ความรู้สึกเช่นนี้หรือไม่ที่ตัวข้าพเจ้าพอที่จะเรียกตัวเองว่า"เป็นครู"และคำว่าครูในความหมายของข้าพเจ้า ณ วันนี้ครูไม่ใช่เครื่องแบบ ไม่ใช่สถานะทางราชการ 
แต่เป็นความรู้สึกของผู้ให้ความปรารถนาดีต่อผู้อื่น ให้เขาประสบความสำเร็จ โดยที่ไม่มีความรู้สึกว่าเขาจะได้ดีกว่าเราตรงนี้คือคำว่า "ครู" ของข้าพเจ้า

“ครูคือเทียนส่องทางในกลางป่า หาใช่ว่าแค่อาชีพรับจ้างสอน หาใช่ว่าเพียงสอนเสร็จแล้วจากจร ยังอาวรณ์ศิษย์รักอย่างเมตตา”

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ปัญหาการนำหลักสูตรไปใช้ในสถานศึกษา



ความเห็น (0)