เข้าพรรษา (9) ; พัก

Ka-Poom
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

เข้าพรรษา (9) ; พัก

หนึ่งเดือนครึ่งที่ผ่านมา ประสบกับปัญหาเรื่องภาวะร้อนเกิน เกิดผื่นคันตามตัวแม้จะทานยาหรือฉีดยาก็ไม่ได้ทำให้อาการดีขึ้น กระบวนการถอนพิษก็ทำไม่ทันเพราะชีวิตอยู่ในการเดินทางตลอด

ข้าพเจ้าพิจารณาผื่นที่แปรเปลี่ยนมาเป็นแผล

และอาการจะมีเพิ่มมากขึ้นเมื่อเสร็จภาระกิจแต่ละงาน

การงานในรอบนี้จบลงที่สกลนคร

วันเสาร์เข้าวัด ภาวนา ทั้งเดินจงกลมและนั่งสมาธิภาวนา อาการดูเหมือนจะดีขึ้น แต่เมื่อมาได้สัมผัสเรื่องราวอันเป็นเหยื่อกิเลส...ใจก็สลด และดูเหมือนจะเอาพิษออกไม่ทันผื่นก็กำเริบขึ้นมาอีกตอนเย็น โชคดีที่ว่าใช้ความอดทนและเร่งเพียรภาวนา

วันนี้ถือว่าได้พักเต็มที่จิตแน่วแน่

ความหนึ่งปรากฏเป็นความรู้ เรื่อง "เด็กหญิงขนทราย" นึกถึงเรื่องนี้หัวใจข้าพเจ้าอ่อนโยนและประทับใจ ซาบซึ้งใจมากที่ได้รับฟังเรื่องราวนี้ "หลังเลิกเรียนและทำการบ้านเสร็จหนูน้อยคนนี้ก็จะไปช่วยขนทรายที่วัดทุกวัน" คล้ายปรากฏการณ์ในชีวิตปัจจุบันของเธอ...ตอนเริ่มต้นขับเคลื่อน R2R จนเริ่มเป็นรูปร่างก็คล้ายเหตุการณ์ในอดีตที่ช่วยขนทรายจนทางวัดสร้างศาลาเสร็จ

สิ่งปลูกสร้างที่หนูน้อยช่วยขนทรายสร้างเสร็จจากนั้นก็มีคนมาดูแลต่อ

เช่นกันชีวิตปัจจุบันก็ดูเหมือนคล้ายเรื่องราวตอนนั้น บทธรรมที่หนูน้อยคนนั้นได้เรียนรู้คือ การปล่อยวางและการไม่เป็นเจ้าของต่อสิ่งใดใด ช่างเป็นสภาวะธรรมอันประเสริฐเพียงเต็มที่กับสิ่งที่ทำผลก็จะปรากฏให้น่าชื่นใจ

วันทั้งวันการพักที่จิต ฟังธรรม เดินจงกลม นั่งสมาธิ

ในทัศนะข้าพเจ้ามองสภาวะนี้ทำให้กายฟื้นตัวได้เร็ว

ตกเย็นได้ฟังข่าวดีเพิ่มเข้ามาอีก ชื่นใจ รางวัลที่ได้จากการทำวิจัยไม่ใช่โล่ห์หรือใบประกาศหากแต่เป็นสภาวะภายในที่ทุกคนได้ก้าวผ่านและขัดเกลาจิตใจตนเองด้วยบทธรรม "อิทธิบาท๔"

ฉันทะ...คือสภาวะใจที่ทำ R2R หรือทำวิจัยด้วยหัวใจ

วิริยะ เพียรที่จะทำอย่างไม่ย่อท้อต่อปัญหาและอุปสรรค

จิตตะ ...จิตที่มุ่งมั่นจดจ่อกับการทำงานนี้อย่างไม่มีคำว่าเหนื่อยและท้อหรือวอกแวกไปแปรเปลี่ยนไปทำอย่างอื่น จดจ่ออยู่กับการงานนี้จนเสร็จ

วิมังสา... กว่าสำเร็จเป็นผลงานมาได้กระบวนการภายในมีการใคร่ครวญพิจารณา ทบทวน ปรับปรุงพิจารณาเป็นระยะเพื่อนำไปสู่การทำงานชิ้นนี้จนสำเร็จ

ความสำเร็จของใครในหลายๆ คนในเครือข่าย R2R สะท้อนถึงผลสำเร็จที่มีมาจากสภาวะการมีอิทธิบาท๔ และมีขันติมากอย่างยิ่ง

ข้าพเจ้ามองว่านี่แหละคือการปฏิบัติธรรมอย่างแท้จริง

"ธรรมะที่ได้จากการปฏิบัติ"

ใช้ธรรมะเนียนเนื้อเข้าไปในชีวิตแห่งการงานดั่งที่ท่านพุทธทาสเคยสอนไว้ว่า "ปฏิบัติธรรมผ่านการทำงาน" นั่นเอง

วันนี้ดี๊ดี

เมื่อพัก...ธรรมก็ปรากฏ การพักที่ดีที่สุดที่ได้ทั้งกายและใจ คือ สมาธิ

การทำสมาธิ ปัญญาจะเกิดขึ้นอย่างอัตโนมัติโดยที่เราไม่ต้องไปครุ่นคิด

...

๘ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๘

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ชีวิตและวิถีแห่งธรรม(ชาติ)



ความเห็น (0)