พ่อครับ...
นานเกือบเดือนที่พี่ปอไปเรียนแล้วไม่กลับมาเลย ฟังจากที่แม่คุยกันกับพ่อ พอจะเดาได้ว่าเพราะพี่ปอต้องทำกิจกรรมหลายๆอย่าง ทั้งต้อนรับน้อง เข้ารุ่น ไหนจะต้องเข้าเวรเลี้ยงไก่ ตั้งแต่เป็นลูกเจี๊ยบ จนนำไปขายได้
พี่ปอเล่าให้แม่กับพ่อฟังว่า ต้องตื่นตีสี่ตีห้าไปเลี้ยงไก่ ไปใส่แกลบ ให้อาหาร หลังจากนั้นก็ต้องไปเรียน ตกเย็นต้องไปดูไก่อีกรอบ ก่อนจะไปร่วมกิจกรรมกับพี่ๆ ว๊ากๆๆ
พ่อครับ...
แม่เล่าให้พ่อฟังว่าพี่ปอร้องไห้ ในเย็นวันหนึ่งที่คุยกันทางโทรศัพท์ ด้วยความเหนื่อยล้ากับงาน กับการเรียน แม่ก็ได้แต่ปลอบๆไป ว่า ก็เลือกที่จะเรียน ก็ต้องสู้ๆๆ
แต่คนที่น่าเป็นห่วงพอๆกันก็คือ แม่เครียดจนปวดท้อง ด้วยความเป็นห่วงว่าพี่ปอจะเป็นอะไรมากไหม
...........
แต่พอพ่อโทรไปคุยกับพี่ปอหลังจากนั้นพักใหญ่ พี่ปอก็ดูจะหายเครียด คุยกับพ่อเริงร่าเหมือนทุกๆครั้ง บอกกับพ่อว่าจะไปปาร์ตี้กับเพื่อนๆฉลองความสำเร็จหลังทำกิจกรรมลุล่วงไปด้วยดี
นั่นทำให้แม่รู้สึกดีขึ้น ผ่อนคลายลงไปอย่างมาก
พ่อครับ...
ผมเข้าใจตามประสาหมาๆอย่างผมล่ะว่า พี่ปอคงจะเหงาเหมือนที่ผมโดนให้อยู่ในบ้านทั้งวัน ในทุกๆวัน จนเย็นถึงจะได้เจอพ่อกับแม่ พี่ปอคงคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อ แม่
และคงคิดถึงหมาน้อยอย่างผมด้วยเป็นแน่แท้
เพราะทุกๆครั้งที่พี่ปอมาถึง จะต้องปรี่เข้ามาอุ้มผม หอมผม เล่นกับผม พร้อมพร่ำพูดว่า "คิดถึงหมาน้อยจังเลยๆ"
เช่นเดียวกับผมที่รักพ่อ รักแม่ รักพี่ปอ
แม้เราจะอยู่ห่างไกลกัน ไม่อยู่ด้วยกันตลอดเวลา
แต่เราก็รักกันอยู่ตลอดเวลา เพราะ....
เราอยู่กันที่นี่ บ้านหลังเดียวกัน
................
30 กันยายน 2557
พ.แจ่มจำรัส
มันจะเป็นเช่นนี้ค่ะคุณพิชัย
จากประสบการณ์ตัวเองค่ะ ลูกที่เข้มหาวิทยาลัยเขามีกิจกรรมมากมาย และกำลังแสวงหาตัวตน เขาจะมีสังคมใหม่ เพื่อนใหม่ งานใหม่ๆ ที่น่าตื่นเต้นเข้ามา จนมีเวลาให้พ่อแม่น้อยลง ลูกที่ยังติดอยู่กับพ่อแม่สิคะถือว่าผิดปกติ ถ้าเราเข้าใจเราจะมีความสุข ลูกก็มีความสุข
ลูกสองคนของพี่ทำงานแล้ว เขาต่างมุ่งมั่นทำงานจนมีเวลากลับบ้านน้อยลง
เราสองคนอยู่กับเจ้าหมาใหญ่ใจดี ออกไปเที่ยว ไปดูหนัง กินข้าว กันสองคน มีความสุขกันตามประสา
ขอบคุณครับคุณหมอ nui
ผมก็หวังอย่างนั้น สักวันลูกจะสำเร็จออกมาสร้างอนาคตตัวเอง พร้อมอนาคตของเราด้วย
จะเป็นเช่นไร หนอ...
ท๊อฟฟี่เป็นเพื่อนคู่คิด มิตรคู่บ้าน เหมือนกับนังเหมียวที่บ้านที่เฝ้ารอคอยการกลับมาของเราที่แสนซื่อสัตย์ค่ะ เราสามารถพูดคุย ระบายความในใจได้ โดยไม่มีคำโต้แย้ง มีแต่ความอบอุ่นที่มีมาให้แก่กันค่ะ
ขอบคุณครับคุณ Mookda Suksawat
ทอฟฟี่เล่าเรื่องราวในชีวิตของเรา ของเขา รอบๆกายเราครับ