ช่วงนี้ เวลาฉันกลับไปบ้านที่พรหมพิรามคราวใด
ในตอนเย็น ๆ เรียกว่า "พลบค่ำ" ฉันจะได้กลิ่นหอมชื่นใจ
โชยมาเป็นพัก ๆ นั่นคือ "ดอกการเวก" เพราะที่หน้าบ้าน
พ่อของฉันยามที่ท่านยังแข็งแรง ท่านปลูกเอาไว้เป็นซุ้มไว้ที่
หน้าบ้าน...ฉันเคยจะตัดออกหลายครั้ง เพราะเวลานำรถอีแต๋น
เข้าออก จะปะทะกับมันด้านบน...แต่พอมาตอนนี้
ต้นการเวกดูสูงขึ้นมาก ๆ รถสามารถผ่านรอดเข้าไป - มา ได้
ก็เลยไม่ต้องตัด...
กลิ่นดอกการเวก...หอมมาก ๆ ฉันชอบ เพราะกลิ่นและรูปร่าง
ก็คล้าย ๆ กลิ่นของดอกกระดังงา...บางคนก็ไม่ชอบ บอกว่า...
มันเหม็นเขียว...แต่สำหรับฉัน ๆ ว่า กลิ่นดอกการเวก หอมชื่นใจ
เชียวแหล่ะ...ยิ่งช่วงนี้ ตอนเย็น ๆ มันชอบร่วงหล่นบนพื้นปูนที่
หน้าบ้านเชียวล่ะ...กวาดไม่หมด...ร่วงหล่นพร้อม ๆ กับกลิ่น
หอมชื่นใจ...
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗
ต้นการเวกที่ซุ้มหน้าบ้าน...
กลิ่นหอมชื่นใจ...
ยามร่วงหล่นพื้น...กลิ่นก็ยังหอมชื่นใจ...
