GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

น้ำท่วมทุ่ง ผักบุ้งโหรงเหรง

ฉันเคยเหงา จนต้องกลับมา นั่งที่เดิมนี้ ฉันนั่งจนลืมตัวว่า ความเหงาไม่คลาย มีแต่ความฝันเข้ามาแทนที่

เมื่อตื่นจากฝันถึงรู้ว่าน้ำท่วมมากแล้ว ท่วมจนมิดทางรถไฟ แต่รถไฟยังคงตะบึงแล่น อย่างสวยหรู มีฟู่ประดับ มีไฟวิจิตร ผู้คนเริ่มหยิบหน้ากากมาสวมและระเริงเล่น

น้ำท่วมมากแล้ว

ฉันเริ่มมองหาผักบุ้ง ..ฉันมองไม่เห็น

แต่..เดี๋ยว

โน่นไง

กอผักบุ้งที่เคยคลุมน่านน้ำแห่งนี้ ถูกเบียดด้วยกระแสน้ำท่วม ออกไปติดฝั่งฟาก

ฉันเห็นคนไม่สวมหน้ากากใช้ไม้สาวผักบุ้งอยู่ไกลๆ

ฉันเริ่มมองหาไม้ยาวๆบ้าง..บางทีอาจจะได้สักกอ

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): wisdom
หมายเลขบันทึก: 55202
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 6
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (6)

สวัสดียามเช้าคะ...

หายไป และก็มา...ไม่แน่นอน...แต่ก็ดีใจที่ได้เจอ...อีกครั้ง...

ฟังดูเหมือนนิ่งๆ เหงา...ในอารมณ์...อาจใช่หรือไม่ก็ได้...

....

ตอบคำถาม ด๊อกเตอร์คนเก่ง คู่ใจของ(?)

ด้วยบันทึกนี้http://gotoknow.org/blog/alternative/48718

ตั้งใจสาวเข้าเถอะค่ะ ในน้ำมีผักบุ้งเสมอ หรือหากไม่อยากเสียแรงสาว ไปซื้อที่ตลาดก็ได้ผักบุ้งเลย แต่ทว่าไม่ได้อารมณ์ของการสาวได้เองในน้ำอันเวิ้งว้าง

สวัสดีค่ะ

ชอบแนวการเขียนนะคะ 

แต่ว่า

โหรงเหรงค่ะ  มิใช่โหลงเหลง

ด้วยความยินดียิ่งกับกำลังใจที่คุณเมตตา(คนวาดผ้าบาติกได้สวยหรูวิจิตร) มอบให้

เอ้า ฮุยเลฮุย

ฮุยเลฮุย

แรงมากพรื้อ

 

ขอบคุณคุณครูห้องเรียนสีชมพู

ตะกี้พิมพ์ตั้งยาว อินเตอร์เนตหลุด

คราวนี้รีบบันทึกสั้นๆว่า ไร้นามขอคารวะ

ไร้นามกำลังเรียนภาษาไทยและอังกฤษอยู่ เพราะว่าไปทำ IQ test แล้ว ด้าน Linguistic percentile ได้แค่ 60% มีคำแนะนำให้เขียนมากๆ อ่านมากๆ และไร้นามโชคดีจัง ได้คุณครูมาช่วยท้วงติง

Thank you.