วันศุกร ์ที่ 23 พฤศจิกายน 2555
กราบสวัสดีค่ะครู
เมื่อคืนหลังเขียนบันทึกเสร็จนั่งลงตัดเสื้อถวายครู กว่าจะเสร็จเป็นตัวแบบยังไม่เข้ากระดุมก็ใช้เวลาสี่ชั่วโมงกว่า ๆ หนูทบทวนกับตนเองใช้เวลานานขึ้นกว่าครั้งก่อนแต่หนูก็รู้สึกผ่อนคลายกับตนเองมากขึ้น ทำไปด้วยฟอกผ้าไปด้วย งานผ้าทำให้ข้างในหนูนุ่มนวลขึ้น สภาวะความก้าวร้าวข้างในน้อยลงขณะที่ทำเจ้าค่ะ ครูพาให้หนูค้นพบความรู้สึกนี้ ที่แค่นึกถึงก็ทึ่งว่าครูทำได้ยังไง ทำให้หนูเห็นความสามารถนี้ของตนเองได้ยังไงเจ้าค่ะ
ตีสองล้มตัวลงนอนกับตนเอง ยอมรับว่าตัดอีก 2 ตัวไม่ทันแล้วเจ้าค่ะ
ตื่นขึ้นมาประมาณตีห้า หนูนั่งเย็บผ้ากันเปื้อนเพราะแว๊บว่าน่าจะเร่งใช้ในอาทิตย์นี้
ขึ้นไปทำวัตรเย็น แต่แล้วก็เหมือนกรรมการเปิดนกหวีดหมดเวลา ด้วยหมดและเข็มหัก แล้วรอบนี้ไม่มีสำรองแล้วเจ้าค่ะ
ที่ทำงานวันนี้ประชุมทั้งวันแบบเช้าบ่าย รู้สึกหนักหัวเจ้าค่ะ กว่าจะเกิดก็เกือบสี่โมงเย็น
พอเริ่มชักช้า ใจก็เริ่มถามว่า จำเข้าวัดดึกเหรอ ไม่ดีนะ
จึงส่ง sms หาครูและโทรหาน้องภัส
สักพักครูโทรมาชี้
“ทำไมพึ่งมานึกได้”
พอค้นเข้าไปจริง
หนูรู้ไม่ทันกิเลส
ที่มันเรียกร้องความสนใจ
กลัวการเผชิญหน้า
ศีลข้อ 4 ด่างพร้อย
พอครูชี้หนูจึงปรับใหม่กับตนเอง
การไม่ยอมไปวัดวันนี้มันคือ การละเลยต่อหน้าที่ และหนีราคะในตนเอง
กว่าจะพิจารณาได้ ครูก็ต้องเสียพลังงาน มาเมตตา
หนูจึงตั้งใจภาวนากับการขับรถมาเรื่อย ๆ เจ้าค่ะ
รู้สึกเบาโล่งภายใน อาการง่วงก็เงียบลง พอมาถึงวัดครูเมตตาให้น้องภัสและน้องตาลมารับ
ทบทวนกับตนเอง ถ้าไม่เชื่อครูแล้วตัดสินใจนอนที่ขอนแก่นข้างในคงยังหมองอยู่
กราบขอบพระคุณครูที่เมตตาชี้ทางและให้เผชิญหน้าและแก้ไขตนเองเจ้าค่ะ
กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ
