ครั้งหนึ่งในงานวัฒนธรรม...
ดิฉันได้ไปยืนดูลิเกฮูลู...ของจังหวัดปัตตานี...
ดิฉันจำได้ว่า...เคยชอบ ตอนที่มีโฆษณา...ในโทรทัศน์...
พอได้ยินเสียงเพลงนี้..จึงรู้สึกติดตรึงใจ...ในท่วงทำนอง
แม้จะฟังไม่ออกว่าเนื้อเพลงว่าไว้เป็นอย่างไร...


...
ขณะที่ฟังนั้นรู้แต่ว่าปลุกเร้าใจ...ให้รู้สึกรักคนไทยด้วยกัน
ดิฉันเดินผ่านร้านขายของที่ระลึกหลายร้านที่เป็นของคนใต้..
"ใบไม้สีทอง" พบอยู่สองสามร้าน...ถามคนขายว่ามาจาก จ.นราธิวาส อุทยานแห่งชาติ บูโด-สุไหงปาดี แถวน้ำตกบาโจ...

หนังตะลุง...จากนครศรีธรรมราช...ซื้อฝากเพื่อนนักวิจัยชาวญี่ปุ่น

ตุ๊กตาปลา..ที่ทำจากผ้าบาเต๊ะ ของจังหวัดปัตตานี ซื้อฝากน้องตุ๊กติ๊ก ผู้ประสานงานคนดี จาก มมส. และได้เสวนากับน้องคนขาย...เป็นหญิงสาวอัธยาศัยดี...และยังชักชวนให้ไปเที่ยว...และบอกว่าเมืองไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด

ระหว่างที่เดินไปตามร้านต่างๆ...แว่วเสียงดนตรีจากการแสดงของวงลิเกฮูลู...ที่ขับขานเป็นภาษายาวีหรือมาลายูถิ่นนั้น...ดึงดูดพวกเราต้องไปยืนดู

...
เกือบหนึ่งชั่วโมงของการแสดงนี้...จบลงด้วยเพลง "รักกันไว้เถิด...เราเกิดร่วมแดนไทย...จะเกิดภาคไหนๆ..ก็ไทยด้วยกัน..." เสียงขับร้องช้า ออกสำเนียงคนใต้...แต่หนักแน่น ทำให้ผู้ชมหลานคนที่ยืนดู...ต่างน้ำตาคลอ และรู้สึกมีอารมณ์ร่วมในความรัก ต่อ "เมืองไทย" นั้น...

.................

Note: บันทึกภาพจากกล้อง...โทรศัพท์มือถือ..เสียดายมากที่วันนั้นไม่ได้ติดกล้องไปด้วย....