..สองวันก่อนมีกัลยาณมิตรผู้อาวุโสมากท่านหนึ่งโพสลงใน Facebook มีข้อความดังนี้..

....ก็เลยมานั่งทบทวนตัวเองเมื่อครั้งเป็นนักเรียน นับว่าโชคดีได้เรียนวิชาที่ท่านผู้อาวุโสกล่าวมาทั้งหมด    แม้จะผ่านมากว่า ๕๐ ปี   ก็ยังจำได้นำมาใช้จนถึงทุกวันนี้ ผมจบ ป.๔ แล้วก็มาเรียนต่อชั้น ม.๑ - ม.๓ ยังจำได้คุณครูเสวก ท่านสอนวิชาเกษตร ก็ให้ลงทำแปลงปลูกผักสวนครัวกันเลย จำได้ว่าปลูกผักชี ผักกาดขาว ผักคะน้า พอถึงเวลาก็เก็บไปขายที่ตลาดกันเลย ครั้งแรกนี่ขายผักชีไปแปลงหนึ่งได้ ๑๕ บาท ถือว่าสูงสุดแล้ว...คุณครูลำจวน ท่านสอนวิชาช่างไม้ ก็ได้รู้จักกบรางสั้น กบรางยาว เลื่อยลันดาฯลฯ .....วิชาภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์นี่ชอบมาก ได้วาดแผนที่ได้ระบายสี แผนที่ประวัติศาสตร์สมัยกรุงสุโขทัย  อยุธยา  รัตนโกสินทร์ฯลฯ อาจจะเป็นเพราะช่วงประถมเรายังใช้กระดานชนวนอยู่ พอขึ้น ม.๑ นี่ดีใจมากได้จับดินสอ ได้เขียนลงในสมุด ได้ระบายสี...ครับเป็นเรื่องในอดีตที่จำได้ไม่ลืม.....

....เมื่อต้นเดือนขึ้นไปอีสาน เห็นตามโรงเรียนประดับธงชาติประเทศอาเซียนกันเป็นส่วนใหญ่ ทราบว่าเป็นนโยบายของทางการที่จัดเตรียมความพร้อมสู่ประชาคมอาเซียน.......ได้ฟังผู้รู้บางท่านบอกว่า(ไม่รู้ว่าท่านพูดจริงหรือพูดเล่น!!??) หากจัดลำดับกันในประชาคมอาเซียนขณะนี้ ไทยเราคงจะอยู่ในอันดับ ๗ หรือ ๘ นี่แหละ.....นึกไม่ออกเลยตอนที่เปิดประตูสู่อาเซียน พี่น้องในอาเซียนคงเข้าเที่ยว มาทำงานในประเทศเรากันมาก ๆ ลูกหลานเราจะเล่าประวัติศาสตร์ชาติเราให้เขาฟังอย่างไร.....เล่าสู่กันฟัง แบบ สบาย สบาย นะครับ....:)