บังยิงเรือ

        เห็นหัวข้อแล้วรู้สึกเหมือนมีสถานการณ์รุนแรงที่เกิดขึ้นในภาคใต้ ลุกลามเข้ามาถึงกรุงเทพฯแล้วหรือนี่ ยิ่งจับมือระเบิดได้ที่โน่นบ้าง ที่นี่บ้างยิ่งชวนให้หวาดเสียวจัง แต่ช้าก่อนแผ่นดินนี้  สมเด็จพระเจ้าตากสินท่านถวายให้แก่พระพุทธศาสนา เพื่อสืบอายุพระศาสนาให้ครบห้าพันปีอย่างไรเสียแผ่นดินนี้ก็คงต้องเป็นของไทยต่อไปแน่นอน
   เรื่องบังยิงเรือ  ต้องย้อนหลังไปถึง    สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็ราชธานี  พื้นที่บริเวณริมคลองบางกอกใหญ่จะมีคุ้งน้ำอยู่มากมาย และคุ้งน้ำใหญ่อันเป็นที่มาของเรื่อง ก็เป็นที่ตั้งของ วัดเวฬุราชิน ในปัจจุบัน


   ในสมัยนั้นพื้นที่ดังกล่าวมีลักษณะเป็นป่าสะแกทึบ ปัจจุบันก็ยังมีวัดที่เรียกชื่อกันว่า วัดบางสะแกนอก  และ  วัดบางสะแกใน  ซึ่งตั้งอยู่ไม่ห่างไกลจากกันนัก  ในฝั่งตรงข้ามกับป่าสะแก มีลักษณะเป็นที่ลุ่ม มีหญ้าและต้นกกขึ้นอยู่ในน้ำตื้นๆคล้ายป่าพลุ หากมีเรือล่องมาตามลำคลอง ก็จะต้องอ้อมคุ้งน้ำผ่านพื้นที่พลุซึ่งเป็นที่โล่ง  จึงสามารถมองเห็นเรือที่ผ่านไปมาได้อย่างชัดเจนเมื่อมองจากป่าสะแกทึบในฝั่งตรงข้าม


   บริเวณฝั่งป่าสะแกทึบนี่เอง เป็นชัยภูมิของทหารไทยในสมัยอดีต ใช้เป็นที่ซ่อนพลางตัวและใช้เป็นที่ซุ่มดักยิงเรือของข้าศึก ที่ผ่านออกมาอย่างไม่ระมัดระวัง ลักษณะอาการซุ่มยิงเรือของทหารไทยอย่างนี้ เรียกว่า บังยิงเรือ ต่อมากลายเป็นชื่อตำบลและเรียกเพี้ยนไปจากเดิมว่า บางยิงเรือ จนกระทั่งในปัจจุบันนี้ได้กลายมาเป็น แขวงบางยี่เรือ เขตธนบุรี นั่นเอง


    สมัยสมเด็จพระไชยราชาธิราช กษัตริย์ศรีอยุธยาทรงโปรดให้ขุดคลองเชื่อมระหว่างคลองบางกอกน้อยและคลองบางกอกใหญ่ เพื่อย่นระยะเวลาการเดินทาง เมื่อเวลาผ่านไปคลองที่ทรงโปรดให้ขุดขึ้นใหม่ถูกน้ำกัดเซาะกว้างออกไป  และกลายมาเป็น แม่น้ำเจ้าพระยา    คือ  หน้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์หรือหน้าสถานีรถไฟบางกอกน้อยถึงวัดอรุณ ส่วนแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิม  ที่ผ่านย่านบางกอก ได้กลายเป็น “ คลองบางกอกน้อย” และ “ คลองบางกอกใหญ่ ”  ในปัจจุบัน 


   แผ่นดินสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี  ที่ดินบริเวณวัดอินทารามและใกล้เคียง ใช้เป็นพื้นที่ทำนา ต่อมาจึงปรับเปลี่ยนมาเป็นการทำสวน เพราะเป็นพื้นที่ราบลุ่มมีน้ำบริบูรณ์ ส่วนใหญ่จะทำสวนพลู จึงเรียกชื่อพื้นที่และสถานที่น่าสนใจในบริเวณดังกล่าวว่า สวนพลู  หรืออื่นๆ เช่น วัดสวนพลู มัสยิดสวนพลู สถานีรถไฟตลาดพลู ฯลฯ


    ดังนั้น บังยิงเรือที่ตลาดพลูนั้น นับเป็นความเปลี่ยนแปลงอันเกิดจากกาลเวลาที่เปลี่ยนไปแต่มีความสละสลวยในวิวัฒนาการทางภาษาของไทย

ถ่ายที่ท่าเรือตลาดพลู ที่เห็นเป็นภาพคุ้งน้ำหน้าวัดอินทาราม

                                                                 โดย   คนบ้านเดียวกัน