ณ ตึกผู้ป่วยในชาย วุฒิพงศ์ หนุ่มเมืองกรุง ซึ่งหลงไหลสาวพิมาย จึงมาเที่ยวบ้านสาว แต่บังเอิญเป็นไข้เลือดออกจึงเข้ารับการรักษาที่ รพ.
จากการเคยมาอีสานครั้งแรก ก็ทำให้วุฒิพงศ์ ไม่เข้าใจความหมายของภาษาอีสานบางคำ และคำที่ไม่เข้าใจแล้วทำให้ วุฒิพงศ์ สงสัยเป็นอย่างยิ่งคือ คำว่า"ไข่" เนื่องจากโรงพยาบาลมีผู้ป่วยนอรักษาตัวจำนวนมากจึงไม่มีห้องพิเศษสำหรับวุฒิพงศ์ จึงต้องนอนห้องรวม ซึ่งสาวเจ้าก็ลาบากที่จะเฝ้าจึงให้วุฒิพงษ์ อยู่กับพยาบาล วุฒิพงศ์เข้ามารักษาตัวที่ รพ.ประมาณ ตี 1 เมื่อเวลาประมาณ ตี 4 ซึ่งเป็นเวลาวัดไข้ของพยาบาล
ผู้ที่ทำหน้าที่วัดไข้ในครั้งนี้ก็เป็นผู้ช่วยฯ อาวุโส แกมักจะไม่ถนัดพูดภาษากลาง จึงพูดภาษาพิมายเป็นหลัก เมื่อถึงเวลาวัดไข้ แกก็เข็ญรถเข็ญที่ใช่ใส่ปรอท และเครื่องวัดความดันโลหิต เข้าไป ในโซนที่ผู้ป่วยนอน แล้วแกก็ตะโกนพูดเสียงดังว่า
" เอ้า..ได้เวลาวัดไข่แล้วเด้อ ใครยังไม่ตื่นก็ตื่นก่อนนะ"(ภาษาพิมายจะออกเสียงไข้ ว่าไข่ )
วุฒิพงศ์ตกใจอย่างแรง คิดในใจ เฮ้ยอยู่ รพ.เขาต้องวัดไข่ด้วยเหรอว่ะ คนเต็มไปหมดจะวัดไข่ได้ยังไงอาย จึงลุกลงจากเตียง
เมื่อผู้ช่วยฯเห็น ก็ถามเป็นภาษาพิมายอีกว่า " เอ้า จิไปไหน เล๋า ให้วัดไข่ก่อนมา " (ภาษาพิมายแปลว่า จะไปไหนมาวัดไข้ก่อน )
วุฒิพงศ์อ้ำๆอึ้งๆ "ขอวัดเองได้มั๊ย"
ผู้ช่วยบอก "ไม่ได้ เดี๋ยวจิวัดไม่มิถูก"(ภาษาพิมาย แปลว่าเดี๋ยวจะวัดผิด )
วุฒิพงศ์บอก "คือผมอายน่ะครับ เอาเป็นว่าคุณพี่ประมาณเอาไข่ผม 2 ข้าง เท่ากันข้างละประมาณลูกมะกรูด O.K มั๊ยครับ คงไม่ต้องวัดนะครับผมอาย "
ผู้ช่วยฯ : ?????????
พยาบาล : ฮา ฮา ฮา วัดไข่ หรือ วัดไข้
ดีนะที่ไม่ถกขากางเกงรอ :-)