คำในภาษาไทยนั้นมีความซับซ้อนซ่อนอยู่มากมาย ทำให้ผู้เรียนที่เข้าไม่ถึง เกิดความสับสนและไม่เข้าใจต่อคำหรือภาษาเหล่านั้นได้

5.  สระออ   มีวิธีใช้ดังนี้

                        5.1  คงรูป  คำจำพวกนี้จะต้องมี  อ  กำกับอยู่เสมอ  เช่น  พอ  พ่อ  ยอ  ย่อ  รอ  หลอ  ขอน  คลอง  พลอง  นอก  นอน  กอด  ตอบ  ชอบ

                        5.2  ลดรูป  ตัดตัว อ  ออก  แต่คงมีเสียง อ  กำกับอยู่ เช่น  บ   บ่   ที่แปลว่า  ไม่  แต่ถ้าแปลว่า เกือบบ้า  คือ บ้าบอ  ต้องมี อ ต่อท้ายอยู่ด้วยทั้งนี้รวมถึง บ่อน้ำ ด้วย

                        ในกรณีคำบาลีสันสกฤตที่พยางค์หน้าเป็น  ป  แต่ไทยเรานำมาแผลง เป็น บ.  เช่น   บดี   บพิตร   บรม   บวร  บริวาร  บริขาร  บริกรรม  บริจาค  บริบูรณ์  บริโภค  บริเวณ  บริษัท   บริสุทธิ์   บริภาษ  ปรมัตถ์   และยังมีคำบาลี สันสกฤตบางคำที่ออกเสียง   จ  ท  ธ  น  ม   ว  ศ   ษ   ส   ห  อ   แล้วมีตัว  ร  ตามหลังพยัญชนะเหล่านั้น  เช่น

            จ  =   จรดล     จรลี

            ท  =   ทรพา  ทรพี   ทรชน  ทรชาติ  ทรพิษ    ทรยุค   ทรยศ   ทรลักษณ์  

            ธ  =  ธรณี

            น  =  นรชน   นรชาติ    นรสิงห์

            ม  =  มรณะ   มรดก

            ว  =  วรกาย  วรโฉม  วรลักษณ์

            ศ  =  อศรพิษ

            ษ  =  อักษรลักษณ์   อักษรเลข  อักษรศาสตร์

            ส  =  สรสิทธิ์   สรลักษณ์

            ห  =  หรดาล   หรดี   หรคุณ   มหรสพ

            อ  =  อรชุน   อรพินท์    อรสุม

           

            6.  สระเออ  มีวิธีใช้ดังนี้

                        6.1  คงรูป  ใช้ในพยางค์ที่ไม่มีตัวสะกด  เช่น  เธอ  เกลอ   เจอ  เผลอ  และยังมีคำเพียง  3  คำที่ยังคงรูป  เออ  อยู่คือ  เทอญ   เทอม   เยอว

                        6.2  ลดรูป    ลด  อ  ออกในเมื่อคำนั้นมีมาตราแม่เกย  สะกด  เช่น  เชย   เขย   เลย   เอย   เตย

                        6.3  แปลงรูป   แปลง  อ  เป็น อิ  ในเมื่อมีตัวสะกด (ยกเว้น ย สะกด ซึ่งอยู่ในแม่เกย ดู 6.2 )  เช่น

 

ก + เออ + ด =  เกิด     

ถ + เออ + ด =  เถิด     

ป + เออ + ด =  เปิด    

จ + เออ + ด =  เจิด

จ + เออ + ง =  เจิง

ล + เออ + ง =  เลิง

ล + เออ + ก =  เลิก

บ + เออ + ก =  เบิก    

น + เออ + น =  เนิน

ด + เออ + น =  เดิน

            7.  สระเอีย   มีวิธีใช้ดังนี้

                        7.1  คงรูป  จะคงรูปไว้ทั้งพยางค์ที่มีตัวสะกดหรือไม่มีตัวสะกด  เช่น  เมีย  เลีย  เสีย  เรียง  เวียง   เอียง  เรียน   เรียก  เขียด  เพียบ  เพลีย

                        7.2  ลดรูป  โดยตัดไม้หน้า (เ- )  กับ พินทุอิ ออก   คงไว้แต่ ย  ซึ่งนิยมใช้ในภาษาโบราณ  แต่ปัจจุบันไม่ใช้แล้ว  เช่น  รยก = เรียก     รยน = เรียน   ขยด =  เขียด

 

            8.  สระอัวะ   มีวิธีใช้ดังนี้

                        8.1  คงรูป   ใช้อยู่ในคำทั่วไป เช่น  ผัวะ  ผลัวะ   ยัวะ

                        8.2  ลดรูปและแปลงรูป  คือ ลดหันอากาศ (  -˜ ) แล้วแปลงวิสรรชนีย์ ( ะ) เป็นไม้ไต่คู้ ( -ç)

เช่น

                        ก + อัวะ + ง =   ก็วง  

                        ข + อัวะ + ก =   ข็วก

 

 

            9.  สระอัว    มีวิธีใช้ดังนี้

                        9.1  คงรูป  เช่น  ผัว  วัว   มัว  กลัว  ตัว

                        9.2  ลดรูป  คือ  ลดไม้หันอากาศในเมื่อมีตัวสะกด  เช่น  

ก + อัว + น =  กวน

ช + อัว + น =  ชวน

ท + อัว + น =  ทวน

ด+ อัว + ง =    ดวง

ต + อัว + ง =   ตวง

ล + อัว + ง =  ลวง

พ + อัว + ก =  พวก

จ + อัว + ก =  จวก

ล + อัว + ก =  ลวก

ข + อัว + ด =  ขวด

น + อัว + ด =  นวด

ส + อัว + ด =  สวด

ส + อัว + ม =  สวม

น + อัว + ม  =  นวม

ร + อัว + ม =   รวม

ส + อัว + ย =  สวย

ร + อัว + ย =   รวย

น + อัว + ย =  นวย

 

อ่านเป็นเล่มได้ที่นี่ครับ https://docs.google.com/docume...