ศิลปะการเล่นกับสายลม

นิทานตำนานว่าว

      ในสมัยของพระเจ้าอู่ทอง พ.ศ.1901 มีการกำหนดในพระอัยการ ว่า ห้ามประชาชนเล่นว่าวข้ามพระราชวัง  แสดงว่าสมัยนั้นคงจะมีการเล่นว่าวกันมาก  อาจเกรงว่าจะสร้างความเสียหายแก่ปราสาทราชมณเฑียร  หรือไม่ก็กริ่งเกรงต่อความไม่ปลอดภัย  เพราะเคยมีการใช้ว่าว  เป็นเครื่องมือในการศึก  เช่น สมัยพระเพทราชาทรงส่งกองทัพไปปราบกบฏเจ้าเมืองนครราชสีมา  แม่ทัพได้ใช้ว่าวจุฬาเป็นเครื่องช่วยนำหม้อบรรจุดินดำข้ามกำแพงเมืองเข้าไประเบิดภายในเมือง ทำให้ปราบกบฏสำเร็จ

      ส่วนการเล่นว่าวเพื่อการแข่งขัน  น่าจะมีขึ้นในสมัยอยุธยา ว่าวเป็นเครื่องเล่นของเด็กแต่ในประเทศสยามลมพัดแรง จะเห็นว่าวใหญ่ ๆ เป็นฝูงไล่ไขว้คว้ากันในอากาศ มีผ้คนเป็นกลุ่ม ๆ พนันขันต่อกัน

      การเล่นว่าวเป็นที่นิยมสืบต่อมาจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์  มีหลักฐานปรากฏในจิตรกรรมฝาผนังตามวัดต่างๆ หลายแห่ง  มีการประดิษฐ์ว่าวให้รูปร่างหลากหลายมากขึ้น  มีการแข่งขันว่าวถวายหน้าพระที่นั่ง