...ธรรมะเบื้องต้นก็เรื่องได้บุญได้สิ่งที่ชอบใจมากๆเข้าไว้ก่อน...ธรรมะขั้นถัดไป สูงขึ้นไป ก็สมัครจะอยู่อย่างง่ายๆ อย่างบริสุทธิ์ อย่างไม่ลุ่มหลงในสิ่งต่างๆ ก็มีตัวฉันที่มีความสุขอย่า่งนี้ ธรรมะที่สูงขึ้นไปอีก ก็คือไม่มีตัวฉันเสียเลย เลิกกัน จิตใจจะไม่รู้สึกว่ามีตัวฉัน แล้วมันก็มีความทุำกข์อะไรไม่ได้ เพราะนั่นเป็นสุขอย่างยิ่ง เป็นยอดของความสุขอย่างที่เรียกอย่างภาษาคน แต่ถ้าเรียกอย่างภาษาธรรมก็คือไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรเลย ไม่ได้อะไรเลย เรียกว่า "ว่าง" ทุกอย่างมีอยู่ แต่ว่าว่างจากความรู้สึกว่า ตัวเรา หรือของเรา ดังนี้ เรียกว่า "ว่าง"
เห็นอะไรเป็นของว่าง ก็คือเห็นอะไรไม่เป็นตัวเรา หรือไม่เป็นของเรา คำว่า "ว่าง" ภาษาคนโง่คือไม่มีอะไรเลย แต่คำว่า "ว่าง" ภาษาของพระพุทธเจ้านั้นมีทุกสิ่ง แต่ไม่ได้ยึดถือว่าเรา หรือว่า ของเรา
ที่มันไม่ยึดถือว่าเรา ว่าของเรา นั่นคือว่างจากตัวเรา ว่างจากของเรา เมื่อพูดว่า ว่าง อย่างนี้ เรียกว่า ว่างาทางาภาษาธรรม ที่ว่างอย่างไม่มีอะไรเลยจริงๆ นั้น มันว่างอย่างภาษาปุถุชน ภาษาวัตถุ ภาษาชาวบ้าน ที่รู้กันแต่ในชาวบ้าน นี่ก็เป็นตัวอย่าง ภาษาคน ภาษาธรรม อีกคู่หนึ่ง
จากเรื่อง ไม่มีศาสนา แสดง ณ สวนอุศมมูลนิธิ ๒๗ มกราคม ๒๕๑๐
