ผมเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง เขียนโดย ท่านอาจารย์สมภาร พรมทา มีหัวข้อหนึ่งคือ "ชีวิตกับความดิ้นรน" ทำให้มานั่งคิดว่า ในบางครั้งเราช่างดิ้นรนเหลือเกิน ทำไมจึงอยู่นิ่งไม่ได้ ดูเหมือนมันกระวนกระวายภายใน อยู่ไม่ติดที่ เบื่อหน่าย เรื่อยเปื่อย ไร้สาระ ผมเชื่อว่า ความดิ้นรนเหล่านี้มีสาเหตุบางอย่าง และสาเหตุที่ว่านั้นน่าจะมาจากเจ้าตัวการณ์ใหญ่ๆ ๓ ตัวนั้นแน่นอน
ภาษาทางใต้ ใช้คำว่า "ชุ่น" แทน "ความดิ้นรน" คำว่า "ชุ่น" คือเสียงทองแดง ในภาษาพื้นบ้านน่าจะเป็น "หชุ้น" หรือ "ฉุน"
ปัญหาที่น่าคิดคือ ระหว่างที่กำลัง "ชุ่น" เราจะแก้ปัญหาความชุ่นนี้ได้อย่างไร เพราะถ้าเราชุ่น เราจะเสียเงิน อาจเป็น การเดินออกจากบ้าน การหาอะไรอร่อยๆกิน ทั้งที่อิ่มท้องแล้วแต่ยังไม่อิ่ม ดูเหมือนว่า ชีวิตชุ่น กำลัง ไม่พอใจกับชีิวิตที่เป็นอยู่ ชีวิตกำลังหาคำตอบอะไรบางอย่าง ซึ่งหาอย่างไรก็ยังหาไม่เจอ ยิ่งชุ่น ยิ่งรัด เหมือนกับปลาที่ติดแห
วันนี้ ผมดูจะ "ชุ่น" จริงๆ จึงต้องบังคับตัวเองให้อยู่นิ่งๆ ในห้องสมุดของ มหาจุฬาฯ วังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ยิ่งชุ่นยิ่งอันตราย เสียงแม่แว่วๆมาทางโสตสำนึกครั้งยังเยาว์ "อย่าชุ่น (ฉุน) เดี๋ยวเข็มจะแทงมือ" "อย่าชุ่น เดี๋ยวเลือดออก"
