ต้นเรื่อง
หากใครได้เคยศึกษาพุทธศาสนามา หัวข้อ "โลกธรรม" น่าจะเคยผ่านตา ผ่านหู และผ่านความคิดมาบ้าง โลกธรรมมีอยู่ ๘ ประการ เมื่อเอาความรู้สึกเป็นตัววัด เราแบ่งออกเป็น ๒ หน่วยคือ หน่วยความน่าปรารถนา กับหน่วยความไม่น่าปรารถนา
หน่วยแรกคือ ได้ลาภ ได้ยศ ได้สรรเสริญ ได้สุข หน่วยที่สองคือ ไม่ได้ลาภ ไม่ได้ยศ ไม่ได้สรรเสริญ และไม่ได้สุข
จากหัวข้อว่า "จงรู้ว่ายังไม่นิ่ง" ความนิ่งอยู่ระหว่างความเสียใจและความดีใจ หน่วยแรกของโลกธรรม มีผลคือ ความดีใจ หน่วยที่สองของโลกธรรม มีผลคือ ความเสียใจ เป้าหมายของโลกธรรมคือ การไม่ยินดียินร้าย หรือการไม่เสียใจและดีใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดกับชีวิต แน่นอน ถ้าเรา "ยังไม่นิ่ง" กับสิ่งที่เกิดขึ้นนั้น เรายังไม่ได้ทำให้เป้าหมายของโลกธรรมเป็นจริงได้ หรือ เรายังปฏิบัติให้ตรงตามเป้าหมายของธรรมหมวดนี้ไม่ได้
ตัวอย่าง
วันนี้ ขณะที่กำลังนั่งอ่าน "แด่ผองเพื่อนผู้ยากไร้และอ่อนแอ บทกวีประกอบภาพ" อยู่ มองดูที่ msn ทางขวามือด้านล่างของจอภาพ มีข้อความเตือนให้รู้ว่า จดหมายฉบับหนึ่งเข้ามา ซึ่งชื่อของจดหมายทำให้ผมตื่นเต้นมาก ชื่อนั้นคือผู้แต่งหนังสือที่ผมกำลังนั่งอ่านอยู่นั้น ผมเบนความสนใจจากเอกสารที่อ่านอยู่เป็น "อะไร" ที่ผมจะต้องพบในจดหมาย "กลัว" เหลือเกินกับคำตอบเพื่อปลอบใจตัวเอง "ท่านคงไม่รับ" แต่ลึกๆคือขอให้ท่านตอบรับเถอะ จะเปิดจดหมายดีหรือไม่ แน่นอนผมกลัวความผิดหวัง และเชื่อว่า ทุกคนก็กลัวความผิดหวัง แต่ในความกลัวเหล่านั้น เราก็หวังไว้ว่าเราจะสมหวัง เพราะถ้าเราไม่หวังเราจะไม่ทำบางอย่างเพื่อให้ความหวังมันสม สุดท้าย ตัดสินใจว่า เอาเถอะ อะไรจะเกิดก็เกิด เพราะมันไม่ใช่เรื่องขอขาดบาดตาย เมื่อเปิดเข้าไปอ่านจดหมาย ผมลิงโลด วางมือจากคอมพิวเตอร์กระโดดฟุบหน้าลงที่หมอนซึ่งวางอยู่บนเสื่อไม้ไผ่และกัดหมอนแบบมันเขี้ยว พร้อมกับตะโกนบางอย่างลงในหมอน (บ้าคนเดียว) นี้คืออารมณ์แห่งความลิงโลด เหมือนกับเราได้ปลดปล่อยสิ่งที่ไม่อาจอยู่ในการควบคุมของใครได้และเฝ้าคอยมานาน สักพักผมได้ความคิดว่า "ผมยังไม่นิ่ง" แต่ผมก็บอกตัวเองในตอนหลังว่า ผมควรไม่นิ่ง ผมอยากไม่นิ่ง เพราะผมดีใจ
สุดท้าย ขอกราบขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่ตอบรับฯ ขอกราบขอบพระคุณครับ
30-06-54/14.46
ตัวอย่างนี้ชี้ให้เห็นว่า "จงรู้ว่ายังไม่นิ่ง"
