ภาษาธรรม  ( Dharma in mind)

การบำรุงรักษาสิ่งใด ๆ ในโลกการบำรุงรักษาตนคือ ใจเป็นเยี่ยมจุดที่เยี่ยมยอดของโลกคือ ใจ ควรบำรุงรักษาด้วยดี”

หลวงปู่มั่น  ภูริทตฺโต

ภาษาธรรม  ( Dharma in mind)

“หลักอนัตตา ในทางพระพุทธศาสนา ที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ด้วยปัญญาอันชอบของพระองค์มิได้ตรัสว่าอนัตตาเป็นของไม่มีตนไม่มีตัว เป็นของว่างเปล่า พระองค์ ตรัสว่าตนตัว คือ ร่างกายของคนเรา อันได้แก่ขันธ์ทั้ง 5 นี้ มันมีอยู่แล้ว แต่จะหาสิ่งเป็นสาระในขันธ์ 5 นั้นไม่มี

                                หลวงปู่เทสก์  เทสฺรํสี

ภาษาธรรม  ( Dharma in mind)

                “บรรดาสิ่งสมมติที่เราไปยึดถือว่าเป็นกรรมสิทธิ์ของเรานั้นจะได้เพียงชีวิตหนึ่ง ๆ เท่านั้นไม่ว่าจะเป็นสามีภรรยาหรือสมบัติจ่าง ๆ เมื่อเราตายไปแล้วเราจะยึดถือเป็นกรรมสิทธิ์ของเราอีกไม่ได้ เราจะเอาสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้นติดตามไปที่ไหน ๆ ก็ไม่ได้

                                                  หลวงปู่คำดี  ปภาโส

ภาษาธรรม  ( Dharma in mind)

                คำว่า “ไม่สบายใจ” อย่าใช้และอย่าให้มีขึ้นในใจ “Let it go, and get it out!”  ก่อนมัน  จะเกิดต้อง “Let it go” ปล่อยให้มันผ่านไปอย่าเอารับเอาความไม่สบายใจไว้ ที่จะทำอะไรไม่ผิดนั้นข้อสำคัญอยู่ที่สติถ้ามีสติคุ้มครองกาย วาจา ใจอยู่ทุกขณะจะทำอะไรไม่ผิดพลาดเลยที่ผิดพลาดเพราะขาดสติคือ เผลอ เหม่อ เลินเล่อประมาท ระเริงหลงลืมจึงผิดพลาดจงนึกถึงคติพจน์ว่า “กุมสติต่างโล่ป้อง อาจแกล้วกลางสนาม”

                                                ท่านเจ้าคุณนรรัตนราชมานิต

ภาษาธรรม  ( Dharma in mind)

                กายเหมือนเรือ ใจเหมือนนายเรือ ถ้านายเรือไม่รับการฝึกหัดชำนิชำนาญ หรือประมาทไป ก็จะพาเอาเรือไปเป็นอันตรายเสียต่อผู้เป็นผู้ได้การศึกษาและมีสติจึงจะสามารถพาไปถึงฝั่งได้

                                                หลวงปู่ศรีจันทร์  วณฺณาโภ

ภาษาธรรม  ( Dharma in mind)

                “ที่พึ่งของคนมี  2 อย่างคือ  ที่พึ่งภายนอก  กับที่พึ่งภายใน

                                ที่พึ่งภายนอก  ได้แก่บุคคลเช่น  บิดามารดา  ครู  ญาติพี่น้อง  พวกพ้อง  เพื่อนฝูง ฯลฯ  ที่พึ่งภายใน  ได้แก่มีธรรมเป็นที่พึ่ง  มีคุณงามความดีในตนเองจนเป็นที่พึ่งของตนได้  เช่นมีความประพฤติดี  มีความรู้ความสามารถ  มีความเพียรพยายามดี  มีความรู้จักการประมาณในการดำรงชีวิต  ฯลฯ  ที่พึ่งทั้ง 2 อย่างนี้  พระพุทธองค์ทรงเน้นให้พยายามยึดที่พึ่งภายใน  โดยอย่ามุ่งหวังที่พึ่งภายนอกให้มากนัก  เพราะไม่สามารถเป็นที่พึ่งได้ตลอดไป  เช่นบิดามารดาเมื่อถึงกาลอันควรท่านย่อมจากเราไป  ญาติพี่น้องเพื่อนฝูงก็พึ่งได้ในบางคราว  ส่วนคุณงามความดีนั้นจะอยู่กับเราตลอดไป”

                                                สมเด็จพระอริยวงศาคตญาน (อุฏฐายี)

 

ภาษาธรรม  ( Dharma in mind)

                บุญกุศลนั้นก็ไม่ใช่อื่นไกล ก็ได้แก่ทานบารมี  ศีลบารมี  ภาวนาบารมีนี้แหละ  ทานก็รู้อยู่แล้ว  คือการสละหรือการละการวาง  ผู้ใดละมาก  วางได้มาก  ก็เป็นผลานิสงส์มาก  ผู้ใดวางได้น้อย  ละได้น้อยก็มีผลานิสงส์น้อย

                                                หลวงปู่ฟั่น  อาจาโร

 

ภาษาธรรม  ( Dharma in mind)

“พระศาสนาภาษาคน หมายถึงโบสถ์ วิหาร เจดีย์ ผ้ากาสาวพัสตร์และตัวคำสั่งสอน (มีโบสถ์วิหารสะพรั่งไปหมด ก็พูดว่า พระศาสนาเจริญแล้ว) 

ภาษาธรรม  หมายถึง  ธรรมะที่แท้จริง  ที่เป็นที่พึ่งแก่มนุษย์ได้จริงธรรมะใดเป็นที่พึ่งแก่มนุษย์ได้จริง  ดับทุกข์ให้มนุษย์ได้จริง  ธรรมะนั้นคือศาสนา  คือพรหมจรรย์  นั้นคือประพฤติปฏิบัติจริง ๆ  ตามทางธรรมเป็นพรหมจรรย์ที่งดงามในเบื้องต้น, งดงามในเบื้องกลาง  และงดงามในเบื้องปลายงามในเบื้องต้น  คือ  การศึกษาเล่าเรียน  งามในท่ามกลาง  คือ  การปฏิบัติ  งามในเบื้องปลาย  คือผลของการปฏิบัติที่เกิดขึ้นจริงๆ”

                                                พุทธทาสภิกขุ