ใจสงบเพราะศ๊ล

         ศีล จึงเป็นรากฐาน เป็นรากเหง้าที่เราต้องศึกษา ที่เราสมาทานศีล 5 ศีล 8 ศีล227 นี่เป็นอาการของศีล ไม่ใช่ตัวศีล ตัวศีลคือตัวจิต ตัวเจตนา เจตนางดเว้น งดเว้นจากการกระทำ การพูดที่เป็นบาป เป็นอกุศล คือหิริโอตตัปปะ ละอายต่อบาป กลัวต่อบาป  ศีลบางครั้งแปลว่า ปกติ คือ กายปกติ กายไม่เบียดเบียนกัน  วาจาปกติ สัมมาวาจา เป็นวาจาที่ไม่มีโทษ เม่อพูดไปแล้ว ตัวเองไม่เดือดร้อน ผู้อื่นไม้เดือดร้อน  ใจปกติคือ ใจสงบนั่นแหละ ใจสงบเป็นศีล

    อ้างอิงจาก "ทุกข์เพราะคิดผิด"  โดยพระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก