ผู้พิพากษา กับ คนลักของเล็ก ๆ น้อย ๆ
法(fǎ) 官(guān)：你(nǐ) 在(zài) 偷(tōu) 人(rén) 家(jiā)
珠(zhū) 宝(bǎo) 时(shí) ，不(bú) 感(gǎn)
到(dào) 心(xīn) 里(lǐ) 不(bú) 安(ān)
吗(ma) ？
小(xiǎo) 偷(tōu)：先(xiān) 生(shēng) ，老(lǎo) 实(shí)
说(shuō) 我(wǒ) 当(dāng) 时(shí)
心(xīn)理(lǐ) 是(shì) 很(hěn)
不(bú) 安(ān) ，因(yīn) 为(wéi)
我(wǒ) 但(dàn) 心(xīn) 偷(tōu) 到(dào)
的(de) 是(shì) 假(jiǎ) 货(huò)。
ผู้พิพากษา: ตอนที่เธอลักของอยู่นั้น ไม่รู้สึกลำบากใจเลยหรือ ?
คนลักของ: ท่านครับ ขอบอกความจริงว่า ในตอนนั้นใจคอไม่สบาย
เลยครับ เพราะมัวแต่กลัวว่าของที่ลักมานั้น
เป็นของปลอมซี่ครับผม !
หมายเหตุ: เนื้อเรื่องคัดเลือกมาจากหนังสือ
Chinese Humouruos Stories
北 京 语 言 大 学 出 版 社
