ความประทับใจ

ฉันจากไปใจยังอาวร

โรงเรียนท้องเนียนคณาภิบาลเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาของต.ท้องเนียน ในอ.ขนอมมีนักเรียนไม่มากนัก ประมาณ 200 กว่าคน ปูมาสอนอยู่ที่แห่งนี้เป็นเวลา 6 ปีกว่าๆ เด็กนักเรียนแต่ละรุ่นก็มีพฤติกรรมต่างๆกันไปตามวันเวลา ยุคสมัย แต่เนื่องจากสังคมมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา เด็กนักเรียนของเราก็เปลี่ยนไปตามสภาพ เด็กนักเรียนชอบเกเรไม่เข้าเรียนหนังสือ บางห้องเรียนชวนกันหนีเรียนทั้งห้องก็มี บางวันเข้าเรียนสายบ้างมาช้าบ้างไม่เข้าเรียนบ้าง คนที่มาเรียนตรงเวลาหรือมาเร้วกว่าคนอื่นหน่อยหนึ่งก็จะถูกครูปูเทศนาให้ฟังเป็นประจำทั่งว่ากล่าวตังเตือนทั้งสั่งสอน ยกแม่น้ำทั้ง 5 ก็มี โดยเฉพาะนักเรียนชั้น ม.4 รบกับปูเป็นประจำ รบเสร็จแล้วเราก็มานั่งร้องไห้เสียใจที่เราหวังดีกับเด็กแท้ๆแต่เด็กกลับมองไม่เห็นความสำคัญ  สอนมาตั้งแต่ม.4-ม.6 รบกับเด็กมาตลอด เด็กม.4ที่ทำให้เราร้องไห้อยู่ตลอดวันนี้เขาเห็นความสำคัญของเราแล้วเมื่อ ปูสอบบรรจุครูได้ต้องย้ายไปโรงเรียนแห่งใหม่นักเรียนทุกคนต่างก้ยินดีกับความสำเร็จของปูแต่ก็เสียใจที่ปูจะต้องไปจากที่แห่งนี้ ปูบอกกับเด้กว่าดีเสียอีกต่อไปครูคงไม่ได้มาด่าเธออีกแล้วไม่ได้มาจ้ำจี้เธอให้เรียนหนังสืออีกแล้วไว้ค่อยเจอกับครูใหม่ก็แล้วกันเธอคงจะดีใจกว่านี้ เด็กผู้หญิงที่สุดช่าสุดๆก็พูดว่าหนูไม่ให้ใครด่าหรอกคะหนูให้ครูด่าได้คนเดียว ในวันอำลาเด้กม.6 ทุกคนทั้งหญิงชายเข้าโผเข้ามากอดและก้ก้มลงไหว้ที่บ่าของปูบางคนก็ก้มลงกราบที่เท้าทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าครูครับครูขาผมขอโทษหนูขอโทษ วันนั้นปูจากไปด้วยใจที่มีความสุขที่สุดถึงแม้จะรักโรงเรียนแห่งนี้มากไม่อยากที่จะจากไปแต่ด้วยหน้าที่ก็ต้องไป และต้องไปทำหน้าที่ที่ได้รับให้ดีที่สุดเช่นเดียวกันอยากจะบอกว่าจากไปใจยังอาวร