เคยคิดค้นหาว่าอะไรนะทำให้รู้สึกทุกข์ใจไม่เป็นสุข ร้อนรน(คงไม่ใช่ข้าวสารเสกหรือด้ายสายสิญจ์)แล้วก็รู้ว่าจริงๆแล้วมันคือความรักนั่นเอง รักสิ่งของ รักผู้คน รักตัวตน รักมาก ก็จะทุกข์มาก รู้นะว่าการปล่อยวาง วางเฉยจะทำให้รู้สึกดีและสบายใจขึ้น พยายามอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จซะที คล้ายๆทฤษฎีได้แต่ปฏิบัติแย่เข้าถึงยากจังเพราะใจเป็นมาร เมื่อทำไม่ได้ก็จะคิดถึงเพลง ก้อนหินก้อนนั้น ของโรส ศิรินทร์ทิพย์มันเศร้าจัง คงมีหลายคนกำลังพยามยามเหมือนฉัน พยายามต่อไปนะ