วันก่อนมีประชุมที่กรุงเทพฯ ผมนั่งรถไฟแอร์พอร์ติลิ้งค์มาที่สนามบินสุวรรณภูมิ ด้วยความเหนื่อยล้าก็เลยเผลอนั่งหลับไปตลอด มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ฝรั่งนักท่องเที่ยวท่านหนึ่งสะกิดปลุกผมให้ตื่น ผมสะดุ้งลืมตาตื่นถึงทราบว่ารถมาถึงที่หมายแล้ว ผู้โดยสารทั้งหมดก็ออกจากรถแล้ว จึงกล่าวขอบคุณเขาหลายครั้งและรีบเดินออกจากรถ
ผมเดินสวนกับผู้โดยสารใหม่ที่ก้าวเข้ามาในรถ ขณะที่เดินขั้นบันไดเลื่อน ในหัวอดคิดตำหนิตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงได้เผลอหลับแบบไม่รู้ตัวขนาดนี้ นี่หากไม่ตื่นก็คงต้องนั่งรถไฟกลับ และอาจขึ้นเครื่องไม่ทัน และก็คิดต่อไปอีกว่าฝรั่งนักท่องเที่ยวผู้นั้นน่าจะเป็นผู้โดยสารคนสุดท้ายในรถ แล้วทำไมคนที่นั่งข้างๆ เรา หรือผู้โดยสารท่านอื่นที่เป็นคนไทยถึงไม่มีใครปลุกผมเลยนะ หรือทุกคนรีบมากจนไม่เห็นว่าใครคนหนึ่งเผลอหลับไปในรถขบวนนี้?
ผมนึกขอบคุณฝรั่งท่านนั้นอีกหลายครั้ง และสัญญากับตัวเองว่าถ้าผมเห็นใครนั่งหลับอย่างผมอีก จะไม่รีรอที่จะปลุกให้เขาตื่นเลย
