หยังจื่อเป็นปราชญ์ในสมัยกว่าสองพันปีมาแล้วเมื่อครั้งยังเป็นครูอยู่ในหมู่บ้านวันหนึ่งแพะตัวหนึ่งของเพื่อนบ้านเดินหลงทางหายไป เจ้าของแพะได้ขอร้องให้ญาติพี่น้อง เพื่อนฝูงออกช่วยตามหากันจ้าละหวั่นหยังจื่อจึงถามเจ้าของแพะว่า
"แพะหายเพียงตัวเดียว เหตุใดท่านจึงต้องระดมคนออกตามหามากมายถึงเพียงนี้" เจ้าของแพะตอบว่า
"เพราะมีหนทางแยกออกไปเป็นหลายสาย"
สักพักใหญ่คนที่ช่วยตามแพะก็กลับมามือเปล่า
หยังจื่อจึงถามอีกว่า
"แพะตัวเดียว เหตุใดจึงรอดพ้นสายตามของคนจำนวนมากมายไปได้"เจ้าของแพะตอบว่า
"หนทางแยกนั้นยังมีทางแยกออกไปอีก ยิ่งแยกก็ยิ่งไกลออกไป จึงไม่อาจติดตามได้"
เมื่อหยังจื่อได้ฟังแล้วก็ครุ่นคิดอยู่แต่ปัญหานี้ด้วยความไม่สบายใจ นักเรียนของหยังจื่อเห็นครูมีอาการเช่นนี้จึงถามขึ้นว่า
"แพะที่หายไปนั้นจะเป็นแพะของท่านก็หาไม่ เหตุใดท่านจึงทุกข์ร้อนยิ่งนัก"
หยังจื่อตอบว่า
"ที่ครูคิดหนักนั้นมิใช่แพะ แต่เป็นอุทาหรณ์ที่ได้จาเรื่องนี้ การศึกษาหาความรู้ก็เช่นกันจะให้สำเร็จได้นั้น ต้องตั้งใจมุ่งมั่นแต่อย่างเดียว หากแยกใจไปหลายทางหลายแขนง ก็จะหลงทางเหมือนอย่างแพะ ต่อเมื่อรุ้ในภายหลังจะตามหาให้กลับมาได้ก็ยากเสียแล้ว
