เรื่องที่เป็นกังวล

ดิฉันมีเรื่องที่จะนำมาเล่าสู่กันฟังนะคะ มันเป็นเรื่องที่ดิฉันเป็นกังวลจนดิฉันนอนไม่หลับค่ะ

และดิฉันผ่านพ้นวันนั้นมาได้ยังไงลองมาฟังกันนะคะ

เรื่องมันมีอยู่ว่า...ใเมื่อวันที่30เดือน มกราคม พ.ศ. 2553ที่ผ่านมา วันนั้นเวลาประมาณ07.30น.แฟนของดิฉันได้มาส่งดิฉันที่ โรงเรียน สรรพวิทยาคม เพื่อที่ดิฉันจะต้องไปฝึกภาคสนามที่ค่ายทหารที่ตาก พอแฟนของดิฉันส่งดิฉันที่โรงเรียนสรรพวิทยาคมเสร็จแล้ว เขาได้เดินทางกลับบ้าน บ้านของเขาอยู่ที่ริมเมย เขาได้ขับรถจักรยานยนต์เกือบถึงบ้านอีกประมาณ250เมตร เขาได้ประสบอุบัติเหตุกับรถสิบล้อ ฉันไม่ได้รู้เรื่องนี้เพราะฉันอยู่ที่ โรงรียนสรรพวิทยาคม แต่ญาติของเขาได้โทรมาบอกกับดิฉัน ดิฉันเสียใจมาก จึงไปหาเขาที่โรงพยาบาล พอดิฉันไปถึง ดิฉันก็พบว่าเขาได้เสียชีวิตแล้ว ฉันร้องไห้มาก ฉันเสียใจมากๆที่เขาได้จากไปจากฉัน ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับฉัน แล้วเรื่องนี้ที่เป็นเหตุทำให้ฉันเป็นกังวลใจจนนอนไม่หลับเพราะฉันคิดอยู่เสมอว่า ถ้าไม่เป็นเพราะฉันที่ต้องให้เขามาส่งเขาก็คงไม่ตายหรอก ฉันเสียใจจนสติแตกจนแบบว่า จะฆ่าตัวตายตามเขาไป เพราะฉันรักเขามาก แต่มีพี่คอยปลอบฉันเสมอว่าสิ่งที่ฉันกำลังจะทำนั้นมันไม่ถูกเราต้องคิดถึงพ่อ-แม่ เราว่าท่านจะสบายใจเหรอถ้าเราทำเช่นนั้น ฉันก็เลยคิดได้และฉันได้ผ่านพ้นวันนั้นมาได้เพราะ ฉันได้ใช้กาลเวลารักษาจิตใจ ถึงแม้เวลาจะผ่านไปช้าหรือเร็วเขาคนนั้นก็คงยังจะอยู่ในใจฉันคนนี้ตลอดไป